Mendebur Günce

Kafam Bulanık Biraz

2011-05-25T14:56:00.001+03:00

Oğlan kızı görüyor. İkisi de "varlığından haberdarım" anlamında gülümseyip aralarındaki mesafeyi asgari seviyeye indiriyorlar. Sıcak ve aydınlık bir yere geldiklerinde oğlan kızın gözlerine kilitlenip anlatmaya başlıyor:

''Ben sana hiç ''seni seviyorum'' demedim. Sonuçta bunu ifade etmenin bir sürü yolu var. Tabi iki kişinin de anlama ihtimali en yüksek yol bu ama ben böyle olsun istemiyorum. Bak sonuçta hatalarımı biliyorum ve dürüst olmaya çalışıyorum. Aslında dürüst olma hevesim yok ama bu cümleler senin gidişini geciktirme planımın bir parçası.''

Ve ben oğlanın suratına yumruğu patlatıyorum!

Kız oğlandan daha çok afallıyor. Oğlanın tepkisizliği kızda yer yer huzursuzlanmalara neden oluyor. Oğlan yerden kalkmak için hamle ediyor ama ben oğlanın suratına art arda yumrukları indirmeye başlıyorum. Oğlan bir anda neden mutsuz olduğunu hatırlamadığını farkediyor. Ben bunun yeterli olmadığını düşünüyorum.

Sonra kız acıyarak bize bakarken uzaklaşıyor.

Oğlanı bir kaç yara ve bol soru işaretiyle yalnız bırakıp kızın peşinden koşuyorum. Kız yaklaştığımı farkedince illallah efektiyle duruyor. Hep filmlerde görüp de özendiğim ama yapma fırsatım olmayan bir şeyi yapıyorum ve kızı omuzlarından tutup gözlerinin içine bakarak ''Mutlu musun?'' diye soruyorum. Bir süre sadece şehrin sesi geliyor.

Sonra cevap yok.

Donuk gözlerine daha dikkatli bakarken yansımamı farkediyorum. Arkamda bir şehir dolusu sıkıntılar yığını. Akrep kuyruğundan daha zehirli kuyruğum kızı korkutuyor. Korku gözbebeklerini genişletiyor. Daha bir karanlık bakıyor bana. Arkamdaki kalabalığa bakmak istiyorum ama bir türlü olmuyor işte.

Sonra oğlan kalabalığın karşısında kızın elini sımsıkı tutarken sunucu sabırsızlanıyor:

''Beyefendi cevabınız nedir?''

Oğlan kalabalığa bakıyor ama ışıklar gözünü aldığı için hiçbir şey göremiyor. Kalabalıktan gelen anlamsız gürültü oğlanın kafasını iyice karıştırıyor. Büyük bir beklentiyle kızın gözlerine bakıyor ve her şey birbirine giriyor. Televizyon başındaki çocuk ekrana doğru heyecanla bağırıyor:

''Evet desene be salak! Evet desene!!''

Aslında

2011-05-17T14:44:00.000+03:00

Çocuklar o kadar da kötü olmayabilir, belki.

Yalnız bu hayatımda gördüğüm en iyi fan video yahu.

Hadi ders çalışalım!

Geçmişte Yaşayalım

2011-05-15T23:55:00.000+03:00

Şu dünya üzerine yaşlanmak fikri kadar beni korkutan bir şey yoktur. Keşke bu korkum hayatımı daha dolu yaşamamı sağlasa. Bu tür videolardan bir sürü var Youtube'da ama böyle günümüzden geçmişe gidenine rastlamamıştım. Nedense böylesi beni daha çok etkiledi, evet.

Pasosuz Yaşama Sanatı

2011-05-08T23:36:00.000+03:00

Şunun şurasında okulun bitmesine bir iki ay kalmışken iki tane bıyıklının keyfi yerine gelsin diye 22 TL bayılmanın anlamı yok. O paraya kitap alınır, albüm alınır, sinemaya gidilir. Ben şu yöntemleri kullanıyorum işe yaradı şimdiye kadar. Bunlar da işe yaramazsa deli taklidi yapmayı planlıyorum.

1- Bir kere o otobüs işini unut. Ona kimse çözüm bulamadı.
2- Bilet alacağın zaman metrodaki gişeleri falan boşver. Dışarda bilet satan büfeler var ordan beşer onar tane alıp stoklamak en iyisi.
3- Metroda turnikelerden geçerken kulaklık olsun kulağında.
4- Bileti basarken herhangi bir mavilik gözükmemesine özen göster.
5- İşte en önemli kısma geldik: Cebinde bir adet tam bilet taşı.
6- Kullanmış olduğun öğrenci biletini hemen tam biletin bulunduğu cebe koy.
7- Görevli paso sorduğunda tam bileti göster ve yoluna devam et.
8- Benim gibi tembel ve korkak olma, hakkını aramanın bir yolunu bul.

2011-04-23T00:32:00.000+03:00

ve üç deyince uzun bir sessizlik

...and this just feels Like

2011-04-13T21:22:00.000+03:00

.bugün okuldan eve dönerken kafamda geriye sardım hafızamdaki Deneyimleri .hangi şarkınının beni buna zorladığını söylememe gerek yok Herhalde .çok çok fazla tekrar Vardı .kafamdaki kuş bakışı görüntüde ben yürüdükçe yerler aşınıyor ve kulak tırmalayan bir ses Duyuluyordu .tekdüzeliğin bir sesi olsa tam da böyle Olurdu .bir de şeylerin daha iyiye gittiklerini görünce moralim daha da Bozuldu .bu mutsuzluk hali artık o kadar çığrından çıktı ki anlamını Yitirdi .anlamını yitirince de bunu düzelmek için herhangi bir girişimde bulunma ihtiyacı Duymuyorum .

.adım gibi eminim ki eğer ikinci bir şansım olsaydı ben yine yanlış olanı Yapardım

Boys have a penis, girls have a vagina

2011-03-09T12:03:00.005+02:00

Nurettin cinsiyetleri öğreniyor

Günün Anlam ve Önemi

2011-03-08T18:23:00.000+02:00

Günün anlam ve önemine ilişkin şöyle bir anımı paylaşmak istedim:

Orta 2 ya da orta 3tü, tam hatırlamıyorum. 8 Mart günü gelmişti. Ben de böyle bir kibarlık yapayım daha az öküz gözükeyim diye okula giderken gördüğüm ilk tanıdık arkadaşımın Kadınlar Günü'nü kutlayayım dedim. Aldığım cevabı ve bende oluşturduğu dumuru hala hatırlıyorum:

''Ben kadın değil kızım!''

Zaten sonradan bugünün salt Kadınlar Günü değil de Emekçi Kadınlar Günü olduğunu öğrendim. Aslında anlatmak istediğim şu: Bir kadının bu tepkiyi vermesini sağlayan saçma sapan iki yüzlü bir ahlak anlayışımız var. En az bir on yıl daha sokakta, okulda, sinemada, televizyonda kendisiyle haşır neşir olacağız. ''Çok abartmayın'' falan diyecek birileri.

O değil de ne kar yağdı böyle tipili mipili.

Bir de şöyle bir şey var:

Bu Y: The Last Man. Muhteşem bir grafik roman serisidir. Çok kısa özet geçmek gerekirse: 17 Temmuz 2002 tarihinde bir anda Dünya üzerindeki bütün Y kromozomlu canlılar ölür. Sadece kahramanımız Yorick Brown ve onun maymunu Ampersand hayatta kalır. Hem kıyamet sonrası havası hem de ''Dünya'da sadece kadınlar kalsa'' üzerine sunduğu fikirler çok hoşuma gitmişti. Anlatım tekniği de biraz dizi havasında ki yakın zamanda filmi çekileceği konuşulurken doğru yolu bulup diziye karar vermişlerdi en son. Mutlaka okunmalı. Karakterlerin değişimlerini izleyip onlara alıştıktan sonra hüzünlü bir vedayla sonlanan bir hikayesi var. Dizi gibi işte.

14

2011-02-14T01:22:00.000+02:00

Ölü taklidi yapsak geçer bence

Anlıyorum ve Devam Etmek İstiyorum

2011-02-07T22:51:00.001+02:00

DOCTOR
People don't understand time. It's not what you think it is.

SALLY
Then what is it?

DOCTOR
Complicated.

SALLY
Tell me.

DOCTOR
Very complicated.

SALLY
I'm clever and I'm listening. And don't patronise me because people have died, and I'm not happy. Tell me.

DOCTOR
People assume that time is a strict progression of cause to effect, but actually from a non-linear, non-subjective viewpoint, it's more like a big ball of wibbly-wobbly, timey-wimey stuff.

Evrenin işleyişiyle ilgili kulaktan dolma bilgilerim var. Bir de bu bilgiler doğrultusunda kafamda uydurduğum bazı şemalarım var. Olayların gerçekleşmesi ya da gerçekleşmemesi ve bu durumun diğer olayların gerçekleşmesine olan etkileri. Bu şemadaki olayları iyi-kötü diye ayırt etmek için kullandığım bir cetvel vardı ama ikinci kullanımdan sonra çöpe attım. Bu şemalardan bazılarını varsayımlarım doğrultusunda ortaya çıkarmıştım. Zorunluluktan oluyor bu. Eskiden hakkında hiçbir bilgim olmayan konular için bunları yapardım sonra başkalarının da bu konularda bilgisiz olduğunu tespit etmeden yapmıyorum bunları. Varsayımlar üzerine şablonlar kurmak daha eğlenceliydi aslında ama gerçek denilen merete takıntım var. Aslında varmak istediğim nokta bu değildi o yüzden hemen ilk virajdan geri döneyim.

Benim kafamı en çok karıştıran konular hayatımda büyük değişimlere yol açtığını düşündüğüm ve hayatımdaki insanlar tarafından gerçekleştirilen eylemler. Şimdi bütün sorumluluğu onlara atıp rahatlamak güzel olurdu ama gerçek pek öyle olmayabiliyor. Sonuçta insanlar beni etkiliyorsa benim de onları etkilemem gerekir değil mi? Ama benim onlara olan etkim de onların benim üzerimdeki etkileri sonucu ortaya çıkıyor.

-Peki ilk kanı kim akıttı?
-Kafatasımın altındaki sıcaklık artışı bana bir şeyler anlatmaya çalışıyor galiba.

Aslında bunları düşünmem gereksiz. Benim beş saat boyunca konuşsam da aktaramayacağım duyguları bir buçuk dakikada aktaranlar var. İyi ki varlar değil mi?

Filozoflara Sakın Güvenmeyin!

2011-01-30T02:21:00.002+02:00

Kulaklarımdan, burnumdan kan geliyor. Sonra kan kelimesi beyinde kötü şeyler çağrıştırıyor diye bunu bana söylemiyorsun. Durmayan kandan korkup ağzını kapatıyor sonra zamirlerle oynayıp bakış açılarını değiştiriyoruz elimizde kamera yerine kalem olunca. Bir de geçmişin kedileri gelip senin ellerini kanatıyor ki kalemler düşsün. Kağıda değer değmez ucu kırılan kalemlere hayal kırıklığı diyen dostlarım olmadı ama olsa da pek iyi anlaşamazdık herhalde. Tek kaldığım zamanlarda gözlerimden ateş çıkartabiliyorum güneş taklidi ışıklar yüzünden. Bazı şeyleri fazla abarttığım da doğrudur, gürültü falan bunlar güzel şeyler. Bir şeyi yaparken sebepleri de düşünmek lazım değil mi hem? Offf, o olasılıklar yok mu o olasılıklar?!! Nasıl da kemiriyor insanın beynini. Kaybettiklerini görmediğin sürece kazandıklarının bir anlamı olmuyor. İrili ufaklı şehirler var ya hani, bu durum nasıl sinirimi bozuyor anlatamam. Farklılıklar, nitelikler, nicelikler öyle bir yorgunluk yaratıyor ki. Sonra uzaktan tezatların kahkahaları duyuluyor. Tezatlar mı gülüyordu bize yoksa biz mi onlara gülüyorduk şimdi hatırlayamadım. Hem bu tezat dediğin cin gibi, hayalet gibi bir şey. Bazıları görüyor bazıları görmüyor. Ben tezatlarımla güle oynaya yaşarım, gerisine de karışmam arkadaşım.

Zzzz...

Ha?!! Ne diyordum?
Ben hiçbir şarkıyı unutmam ama sen karıştırıyorsun ısrarla. Haklı olmadığım konular da var. Bir dizi karşılaşma sonucu averaj farkıyla küme düştüm, eve geri döndüm. Yol da çok sinir bozucuydu. Elimde olmayan sebeplerden ötürü bu durum ortaya çıktığı için nispeten daha az zarar verdi. Hatta şu an sadece sinirimin bozulmasını hatırlıyorum. Sebepleri falan unuttum. Sahi yaşımı bile unutuyorum bu aralar. En kötüsü yüzleri unutuyorum. Yüzüyle anlamlandıramadığım için insanları unutuyorum.

Komik bir şey söyleyeyim mi?

Benimkiler değiştiği için başkalarının fikirlerini değiştirebileceğimi sanıyorum. Bu işler nasıl oluyor bilmiyorum ama başarısızlığımın farkındayım. Sorun bende değil sende aslında. Beyinlerinizi merak ediyorum en çok. Hani bu düşünceleri falan yönlendirmenin bir yolu olsa. Ahahahahah, içimdeki faşisti de çok severim. Tamamen hümanist, özgürlükçü insan yoktur diye kandırıyorum kendimi çünkü ben de öyleyim. Her zaman içimden bir ses bunlara ters bir şeyler söylüyor ve ben onu susturuyorum. Oh, rahatladım.

Bir de ben pek dışarı çıkmak istemiyorum. Evi çok sevdiğimden değil. Hatta bazen yakamdan tutup dışarı atmak istiyorum kendimi. İnsanları sevsem de biraz zorluyorlar beni. Eskisine göre durumum iyi sayılır. O günlerde sosyal bir ortamdan sonra eve gelip yatağa girdiğimde bütün konuştuklarım ve dinlediklerim kafamda tekrar ederdi. Yeni tanıdığım insanların yüzleri, sesleri, tavırları belli bir öncelik sırasına göre kazınırdı kafama. Bunlar olurken uyumak da zor olurdu. En kötüsü de eksik kalan muhabbetlerdi. Eve gidince kafamda devam ettirirdim onları ki bunu hala farkında olmadan yapıyorum:

-Kiminle konuşuyorsun sen allah aşkına?

Bana kalsa bu yazı daha bir sene böyle eksik bir şekilde beklerdi ama buna izin vermeden yazdığım anda yayınlamak istiyorum.

Hey, sen! Sana diyorum, bak buraya!

Tanıdıklar arasında en kötü yarışması yapıp kendini kayırıyorsun hep! Mutsuzluk falan çok gereksiz şeyler değil mi sanki? Her şeyin üstüne bir de yağmur yağdı bu buz gibi havada. Sokaklar da sinirimi bozuyor. Kaldırımlı kaldırımlı, böeh!

Bir de ''Ne içtin sen?'' diyorsun iyi-kötü her şeyin kimyasallardan ibaret olduğunu düşünen kişi ben olmama rağmen. En azından teşhis koyma işini bana bıraksanız, hem ben dersime iyi çalıştım bu sefer. Bazı şeyleri sadece ben anlasam güzel olur belki.
Bunları kişisel algılamayın sakın, ortada daha büyük bir mesele var. Öyle kolay kolay geçecek gibi de değil. Ya aslında benim burada anlatmak ist...

not: ''Kaydı Yayınla''ya bastığım anda internetin kesilmesini kişisel algılamıyorum, değil mi?

i'll just leave this here

2011-01-15T00:51:00.002+02:00

Oh Comely

2010-10-14T22:59:00.005+03:00

Hayatımdan memnum olduğum bir dönemde değilim. Öyle düzeltme isteği falan da yok içimde, bir mucizeyi bekleyenlerin tembelliğine boğuldum. En azından ilk adımı atıyorum, tıpkı burada bitirilmeyi bekleyen yazılarımda olduğu gibi. Eskiden olsa karamsarlığım olurdu umursamazlığım yerinde. Eninde sonunda düzelir diye düşünüyorum. Durumum kötü ama şükretmiyorum. Şükretmem ben zaten, uymaz yani bana. Yine de bazı zamanları düşünüyorum. İnsanların anlamsızlıklarıyla diğerlerine nasıl zarar verdiklerini. Sonra insanlar için üzülüyorum onlara acıyorum ama onlar için hiçbir şey yapmıyorum. Acıyarak görevimi yerine getirdiğim yanılsamasına devam ediyorum. Bende bir şeyler eksik. Belki kendiliğinden oluşur ya da başkasının bu özelliğini ödünç alırım. Başkasından almak fikri doğru değil bana göre. İnsanlar diğerlerine ihtiyaç duyar ama hiç kimse iyi olmak için başkasına ihtiyaç duymamalı. Sağlıklı gelmiyor bu.

Sonra bir de... Bu yazıyı da diğer taslaklara eklemek için büyük bir istek var içimde ama yarım da olsa bir şey yapmak için bunu yapmayayım dedim. Esas söylemek istediğim şuydu: İnsanlar böyle şarkı sözleri yazmasınlar, yazmak zorunda kalmasınlar, yazacak ilhamı bulamasınlar ve ben bunun olmaması için bir şey yapacak azmi bulayım:

''And I know they buried her body with others,
Her sister and mother and five-hundred families.
And will she remember me fifty years later?
I wished I could save her in some sort of time machine.

Know all your enemies.

We know who our enemies are.

Goldaline, my dear,
We will fold and freeze together
Far away from here.
There is sun and spring and green forever.

But now we move to feel for ourselves inside some stranger's stomach.

Place your body here,
Let your skin begin to blend itself with mine.''

ve...

2010-08-31T22:22:00.002+03:00

Okulun açılmasına 13 gün kaldı. İsmini koyamadığım bir boşluk hissi yaşıyorum. Okul başlayına düzelecek, derslerim iyi gidecek, her şey güllük gülistanlık olacak diye umuyorum. Burada kısaca bahsetmek istediğim kitaplar, çizgi romanlar vardı ama üzerinden zaman geçince pek anlatasım gelmiyor. Belki onlara geri döndüğümde yazarım.

Bir de şöyle bir şey var:

İnsanlarla pek konuşmayınca ve film, dizi, oyun,kitap ve internet gibi mecralarda hep İngilizce'ye maruz kalınca Alamancı gençler gibi oluyorum. Bazı kavramlar kafamda İngilizce oluşuyor ve kendi dilime çeviremiyorum. Aslında bunun tamamen olmasını isterdim. Farklı bir dille yalan söylemek daha kolay olur derler. Bir de her şeyi düşünerek söylediğinden pot kırmak da zor olur.

Bu ara gerçeklikle aramdaki bağları gevşek tutuyorum. Böyle oyundur, kitaptır falan. İyi gidiyor şimdilik, rahat.

''travel is dangerous'' derlerdi de inanmazdım

2010-02-04T22:10:00.004+02:00

20 yıl. İyimser bir tahminle hayatımın 4'te 1'i. Seni bilmem ama bu oranı ilk gördüğümde kendimi kötü hissettim. O 20 yılın nasıl da çabuk geçtiğini biliyordum çünkü. Sonra bu sürecin yaklaşık yarısının bilinçsiz geçtiğini hatırladım. Aslında bunu zamanın ne kadar çabuk geçtiğini unutmak için de yapmış olabilirim. Bunları trenle Ankara'ya dönerken telefona yazıyorum. Önceki cümlede I Wanna Hold Your Hand çalmaya başladı ve zincirleme çağrışımlar filizlendi kafamda. Önce The Beatles hayranı anatomi hocam, sonra Nick & Norah's Infinite Playlist ve bu filmin bana çağrıştırdığı başka şeyler geldi aklıma. Bir eksiklik hissettim ama kendimi çok kötü hissetmedim çünkü eksilenler yerine bana kattıklarını düşündüm. Yazı da dağıldı baya, eheh.
En son 20 yıl diyordum, yaşlı hissetmek için sebeplerim var diyordum. Şimdi aranızdaki 50lik amcalar 80lik nineler ve yürüyen ölüler bu serzenişlerim karşısında galeyana gelip kendi aralarında "buna iyi bir sopa lazım" diyorlardır. Siz de haklısınız ama biraz halden anlayın be(we can work it out çalıyor şu an:p). 6-7 sene önce çocuktum lan ben. Yalnız yuh bana! Hala esas konuya gelemedim. Bu 20 yıllık sürecin bana kattıklarından ve olgunlaşma serüvenimde bulunduğum konumdan bahsetmek istiyorum(yeni yılın başında hayatının muhasebesini yapma klişesinden kurtulamadığım düşünülürse pek ileri bir konum değil ya neyse)
Şimdi açık konuşmak gerekirse eksikliklerim var, hem de bir sürü:hayatın potansiyelini yeterince kullanmadım (bu sırada teenage wasteland,teenage wasteland, they're all wasted diyor the who'nun solisti)ve bu yüzden deneyimlerim yetersiz. Zamanımı kullanmak konusunda da başarısızlığım literatüre girebilecek kadar kallavi boyutta. Yazının gidişatı benim iyice yerin dibine gireceğimi gösteriyor. Başardığım şeyler de var meraklanma. Etkisi artsın diye sona sakladım.
Sosyal ilişkilerimle ilgili eksikliklerim var ancak bunları tanımlamak harbiden zor. Grip virüsü gibi sürekli değişiyor efendim, durduramıyoruz.
(bu iki paragraf arası uyudum ve şimdi Oasis'le Eskişehir Ankara arası rayları aşındırıyorum) Yeni bir çevreye girdiğimde uyum göstermekte zorlanıyorum. Biraz isteksizlik de oluyor. Yalnızlık daha iyiymiş gibi geliyor. Başka sorunlar da var ama hemen aklıma gelmiyor. Gelelim iyi yönlere. Hayatın değerini biliyorum.(bu kısımlar pek dürüst olmayacakmış gibi bir hisse kapıldım ve biraz uykum geldiğinden gerisinin evde yazılmasına...)

*:bu yazıyı yazarkenki ruh halimi bir daha yakalayamadığım için cep telefonumdan aynen aktarıyorum. tam iyi özellikleri anlatırken bitmesinden anlam çıkarılmaması iyi olur.

...

2010-01-28T22:05:00.002+02:00

Salinger ölmüş. Şimdi çocukları Catcher In The Rye'ın haklarını mal bir Hollywood şirketine verecek sonra boktan bir film çevirecekler sonra da önüne gelen Holden'dan bahsedip duracak.

Defolun gidin ya! Elimden bir kaza çıkacak.

benim ölü arkadaşlarım da var

2010-01-13T00:05:00.005+02:00

Bu sefer okulla ilgili bir şeyler karalamak istiyorum. Bilirsin tıp fakültelerinde anatomi denen bir ders vardır. Bu dersin laboratuvarında asistanlar ve hocalar o gün için seçilmiş akciğer, timus gibi yapıları önce maketler sonra da kadavra üzerinde gösterir. Şimdi anlatacaklarım mantıksız gelse de bu ya da başka bir evrende ''gerçek'' kavramının altında yer alır. Bizim kadavralar kantinde çay satan amca, anahtar lazım oldu mu varlığı hatırlanan temizlik görevlisi ve genellikle kompleksli olan proflar gibi bir çalışandır. Bundan 110 yıl kadar önce adı bilinmeyen fakat zeki ve yenilikçi bir kişi ölülerin de çalışma hakkı olduğunu öne sürmüş. Her yeni fikir gibi bu fikre de karşı çıkılmış. Zamanı bilinmeyen bazı linç girişimleri bile görülmüş diyor bazı kaynaklar ama bunlar ateşli taraftarların abarttığı ufak tefek laf atmalardan başka bir şey değil. Tabi sen hala uydurma tarihe inanıyorsan bunu gerçek olarak kabul edebilirsin. Bu adam sayesinde ölüler hayata dahil olmuşlar. Ancak şöyle bir durum var ki ölümü yabancılaştırmaya şartlanmış insanlar hayatlarına devam edebilsin diye bu konudan kimseye bahsetmeme kararı almış dünyayı yöneten üç beş kişi. Bizim kadavralar için bu durum daha kolay aslında, sonuçta okulda görülen insanların gerçek hayatta ortaya çıkmama gibi bir özelliği vardır. Bir markette, konserde, sinemada öğretmenle karşılaşmak yürüyen bir ölüyle karşılaşmaktan daha az şaşırtıcı değildir. Biraz dağınık anlattığım için şimdi her şeyi toparlamak istiyorum. Böyle dağınık anlatmamım sebebi de ''Ben zaten anlamıştım ya, zekiyim ben.'' diyerek bir süre mutlu olmanı istememdendir. O kadar da düşünceliyim ki!

Şimdi bizim okuldaki kadavralar da bu büyük devrimin bir parçası ki liderlerin ölülere iş fırsatı konusunda ilk akla gelen meslektir bu. Sonuçta o zamanlar sinema yoktu, hele kafa kol kopan filmler hiç yoktu. Ölüler önce buna karşı çıktılar ve bunu bazı dini sebeplere bağladılar fakat hümanizmle tanışınca işlerin rengi değişti. Ha bir de acı çekmediklerini anlamaları ve aldıkları dolgun ücretin de payı olabilir. Ben ölülerin de bu kadar hırslı olmasını reddetmeyi tercih ediyorum.

Sanırım anlatacaklarım bu kadar.Umarım anatomi laboratuvarında kadavraları göremeyince ''yıllık izinlerini kullanıyorlar herhalde'' dediğimde bana garip tepkiler veren arkadaşlarım kadar dar kafalı değilsindir.

*:resimde krematoryum var.

durum raporu vol. 1

2010-01-06T18:40:00.007+02:00

Bloga yazmayı planladığım iki yazı var. Birisinin düzenlenmesi gerek, diğerinin de final kısmı eksik. Şu anda yazdığım yazıyla uğraşmak yerine bu eksiklikleri kapatabilirdim belki ama zaman denen meret böyle işlemiyor. Zamanın çeşitli şartlarda farklı biçim ve boyutlar kazanıp insanların kafasını daha da karıştıracak şekillere girdiği biliniyor. Bir de kelimeler var. Kelimeler kafamda çeşitli varyasyonlarda bir araya geliyor, bir anda büyük bir gürültüyle bilinç altımdan düşüyorlar bilinç dışıma. Ne id sağlam kalıyor ne süper ego ne de ego. Mesela bir anda gereksiz bir hüzün dalgasını toplayıp zihnime savuruyor kelimeler.

Sonra sen dedin ki bana: bazen beni korkutuyorsun. Nedenini sorduğumda cevap vermekte zorlanmanı istedim ama sen bir avuç kelime saçtın havaya. Ne olduklarını anlamadım ama göğsümün tam ortasında bir çöküntü yaratacak kadar ağır bir gerçekçiliğe sahiplerdi. Uzaktan bakarsam anlayabileceğimi düşünüp baktım kelimelere ve şekli gördüm ''bitti'' diyordu ''bitti''. ''Lütfen umudunu kaybetme'' demek istedi bütün benliğim ama aslolan ağızdı ve bir küfür patlattı o da.

Eskiden mutlu olduğumda ağzım bozulurdu. Şimdi ağzımın bozuldu zamanlar da oluyor mutlu olduğum zamanlar da fakat bir eşleşme yok.

Sonra aklımın karanlık kısımlarındaki yamyamlık hayalleri canlandı birden. İnsan bazen sevdiğini gıdım gıdım yemek isteyebilir. Lezzetli olduğundan değil, ete katılan anlamdan dolayı yapılır bu. Sevilen insanı tam anlamıyla içinde hissetmek. Onun dokularını özümseyip kendi vücudunun bir parçası yapmak. Uygun kelimeler tarafından donatıldığı sürece en korkunç ve vahşi eylemler normalleştirilebilir.

Bu yazı daha da uzarsa oyalama yazısı olmaktan çıkacağı için şimdi bitiriyorum. Bir de yazının gittiği yön korkuttu beni.

2009-11-20T22:16:00.001+02:00

life is wasted on the living

2009-10-20T20:36:00.006+03:00

Bugün okulda fare ve kurbağa kestik. Farenin kesilmesi kısmını kaçırdım, çay ve muhabbete dalmışım. Kurbağayı eterli bez olan bir kavanozda beklettikten sonra kulak zarı hizasından üst çenesini kestik ve doğal olarak öldü. Sonra Pavulon enjekte ettik sinirlerle kaslar arasındaki bağlantıyı engellemek için. Bacaklarını kesip derisini de bir güzel soyduktan sonra siyatik sinirini bulduk sonra siniri stimüle ettik vs vs. Bu aralar hayatımın ana konsepti ölüm. Daha önce de söylediğim gibi bunda korkulacak bir şey yok. Bunu büyümenin bir parçası olarak görüyorum ve hayatın içindeki izlerini görmeye başlıyorum. Bir yakınını kaybetmemiş birisi olarak hala çaylak sayılırım ama bir değişim var işte. Bak mesela aşağıdaki klibi tesadüfen gördüm. Evet, múm dinliyorum ama bu klipten haberim yoktu. Çok hoşuma gitti. Özellikle ölü bir geyik olması ve garip bir çılgınlık barındırması çekti beni. Kenara köşeye bir şeyler karalamıştım ama beklerken zamanları geçmiş, buraya yazmamın bir anlamı kalmamış.

''Bir insanı kaybetmek için aradan ne kadar zaman geçmesi gerekir?'' diye sormuşum kendime mesela. Neyse ya boşver şimdi bunları, en azından şimdilik. Klip burda, soğuk içiniz yani tam ekran falan yapınız, zaman ayırınız vs:

*:başlıkta yer alan alıntıyı ben ilk olarak Six Feet Under'daki Nathaniel Fisher karakterinin ağzından duydum.Kısa bir araştırma yapınca bu sözün Douglas Adams'a ait olduğunu öğrendim. Şeyler arasındaki bu bağlantılar çok hoşuma gidiyor. Devam etsin böyle.

aziz olma kılavuzu - bölüm 25

2009-10-09T19:14:00.003+03:00

İnsanlara dair:

Bir insanla ne kadar güçlü bağların olursa olsun onun her zaman bu bağlardan kurtulabilecek bir varlık olduğunu unutma. Bazı durumlarda kişiler bağlarından vazgeçmek istemez ve bunlara sıkı sıkı tutunur. Sen asla böyle olmamalısın. Unutma ki iki kişi arasında bulunan ipi bir ya da daha çok kişi büyük bir istekle çektiğinde her ikisi de zarar görür.

Ayrıca şunu da aklından çıkarma ki bu bağlar ip metaforuyla açıklanabilecek kadar basit değildir. Tabi hayatında sadece üç kişi varsa bu değişir. Ama senin görevin daha çok insanı tanımaktır. Dünya üzerindeki her insan cevabı bulmaya daha da yaklaşmanı sağlar. Bu paragrafın ilk cümlesi bundan önceki paragrafın doğruluğuna herhangi bir etki yapmaz. İnsanlarla olan ilişkilerin genelde çok karmaşık olsa da özele indirgendiğinde basit yöntemler daha etkilidir.

İnsanlarla arana mesafe koyarken dikkat et. Senin için yeterince yakında olan birisi seni fazlasıyla uzak algılayabilir. Bazı mesafeler ne kadar zaman geçse de kapanmayabilir. Yine de bu insanlar arası ilişkilerin en değişken maddeden daha dengesiz olduğu gerçeğini değiştirmez. Biraz zaman ve evrenin doğru şartları sağlaması sonucu olması gereken gerçekleşir ki zaten gerçekleşmediği durumlarda olması gerekenin varlığından haberdar olmadığın için bu konu seni pek ilgilendirmez.

Bundan sonraki öğütler insanlarla ilgili değilmiş gibi gözükebilir ancak her şey birbiriyle bağlıdır gibi klasik bir öğretiyi kaynak göstererek haksız çıkman mümkündür:

Karar vermekle kararı uygulamak arasındaki sıra farklılık gösterebilir, buna alış. Özellikle bu ikisinin aynı anda olduğu zamanlar diğerlerine göre daha doğru sonuçlar verir. Burada bahsi geçen doğru kavramı o kadar görecelidir ki yerine yanlış kelimesi kullanılsa bile çağrıştırdığı anlam senin için doğru olacaktır.

Hayatta pişmanlıkların da olduğunu fakat hayatın pişmanlıklardan oluşmadığını unutma. Hatalarına sahip çıkmadığın sürece beklenmedik başarılarının değerini bilemezsin.

Geçmişi yok saymak kesin bir çözüm değildir ancak her düğüm de çözülmek zorunda değildir. Yine de en azından unutmuş gibi yap ki yeni anıların eskilerin gölgesinden ürkmesin.

Ve gözünü hayattan ayırma ki sana sunduğu iyi ihtimallerin sadece ihtimal olarak kalmasını engelle. İnan bana, konu mutluluk olduğunda o senden daha heveslidir.
Önceki cümlede mutluluk kelimesiyle tanımlanan şeyler Aziz Olma Kılavuzu'nun tam olarak ne yapmanı istediğini anlayana kadar belirsiz kalacaktır.

taş mektubu

2009-10-05T22:14:00.000+03:00

Geçtiğimiz Cuma saat 22.50'de televizyonun başına geçtim çünkü ilginç bir tesadüf sonucu FX'te Six Feet Under'ın gösterileceğini öğrenmiştim. Fikirlerine önem verdiğim bir kişi bu diziyi gerçekten sevmişti ve ben de sevebilirim diye düşündüm. Dizi zaten taa 2005'te bitmiş ama ben şimdi izliyorum. Kısmet! Hoşuma gitti, baya baya hoşuma gitti hem de. Dizide arızalı diye nitelendirebileceğimiz karakterler var ve bu karakterler cenaze levazımatçılığı yapan bir ailenin üyeleri. Bir gün babaları ölür ve biz de bu noktada hikayeyi takip etmeye başlarız. Henüz okulda kadavra görmedik ama bu dizi sayesinden kadavra olayına daha da bir alıştım. Zaten pek bir sorunum yoktu da neyse. Bu aralar düşüncelerim ölümle alakalı hep. Herhangi bir yakınının ölümüyle uğraşmamış birisi olarak bu duruma şimdiden hazırlanıyorum. Ölüm hakkında düşündükçe hayatın farklı yönlerini keşfediyorum aslında. Fikirlerimin davranışlarıma toz yutturması gibi bir durum var ama arayı kapatmaya çalışıyorum.

Bir gün ben de iyi bir insan olacağım, sahiden.

Six Feet Under'i izledikten sonra ilginç bir tesadüf gerçekleşti ve ertesi gün abimle Okuribito(Son Veda) adlı filmi izlemek için CEPA'ya gittik. Orada bir yürüyen merdiven bana bir şeyler hatırlattı ve ben kendimi kötü hissettim. Bazı mekanlarla ilgili anılarım kısıtlı oluyor ve bu anılar arasında hatırlaması acı verenler olunca onları diğerleriyle bastırmak zor oluyor. Neyse biz filme geçelim:

Daigo Tokyo'da küçük bir orkestrada çello çalmaktadır. Öyle aşmış bir yetenek değildir ki zaten bir süre sonra orkestra dağılır. Daigo da karısı Mika ile doğup büyüdüğü kasabaya geri döner. Yeni bir iş için gazeteye bakarken ''gidişlerle ilgileniyoruz.'' diye duyurulan iyi maaşlı bir işi ilanı görür. Bir turizm ajansı beklerken ölülerin tabuta koyulmak için hazırlandığı bir yere geldiğini farkeder.

Bahsettiğim ölüleri hazırlama olayı gerçekten seyir zevki yüksek bir tören. Ben zaten Japonların kültürüne ve filmlerine karşı zaafı olan birisiyim. Bir de film güzel olunca 130 dakikalık film bana 60 dakika gibi geldi. Japon filmleri demişken: tanımadığım oyuncuların oynadığı filmleri izlediğimde X'in Y karakterini canlandırmasını değil de sadece Y karakterini görüyorum. İsmi ilk akla gelen o meşhur oyuncular çok yeteneklidir belki ama tanınmış olmaları işleri zorlaştırıyor. Bir de filmde taş mektubu diye bir şeyden bahsediyordu, hoşuma gittiği için burada da paylaşayım dedim. Henüz yazı denen meret yokken Japonya'da insanlar birbirlerine dere kenarlarından falan topladıkları taşları verirlermiş. Mesela kızdığın birisine sert hatlı bir taş verirken sevdiğin birisine yuvarlak hatlı taş veriyormuşsun. Güzel bir adetmiş bence.

Şu bahsettiğim ilginç tesadüf iki yapımın da ölüleri hazırlama işiyle uğraşanlarla ilgili olması. Kültürler arasındaki farklılıkları ve benzerlikleri görmek hoş oldu sahiden.

Filmden sonra sinemanın karşısındaki D&R'a girdik ve ben indirimdeki filmleri görünce dayanamadım üstteki resimde bulunan filmleri aldım. High Fidelity(sensiz olmaz nedir yav?!) dışında öyle yana yana aradığım filmler değildi ama olması gereken şeylerdi. Yanımda daha fazla para olsa bir bu kadar DVD alacaktım ama tuttum kendimi. Baya bir zorlandım ama tuttum. CEPA'nın D&R'ına yine gitmeyi düşünüyorum. O filmler benden kaçamayacak!

Çok fena oldum orada, çok!

Şimdi geçen gördüğüm rüyamı anlatacağım ama gülmek yok. Öncelikle tarihe yazılması için söyleyeyim 3 Ekim 2009'u 4 Ekim 2009'a bağlayan gece ilk İngilizce rüyamı gördüm. Rüyamda Glenn adındaki İzlandalı bir kızla tanışmıştım. Geri kalan kısmını pek hatırlamıyorum ama ilginçti.

Bu İzlanda aşkı da neymiş be arkadaş!

maps, ne alaka?!

2009-09-26T21:13:00.011+03:00

Gururla belirtirim ki artık büyük harf kullanacağım. Bu değişikliğe büyük bir anlam yüklemeye gerek yok: canım öyle istedi, yaptım.

Bak şimdi mesela cenazemde trombonlar olsun. Acı acı çalsınlar. Hani öldüğümden dolayı mutsuz olduğumdan ya da insanların mutsuz olmasını istediğimden değil. Sadece cenazelerin genel seyri böyle olduğundan mutsuz olsun. Şimdi durup dururken ölüm lafı geçince insanlar tırsar, öylesine aklıma geldi işte.

Bir çocuğum olması fikri artık beni korkutuyor. Önümüzdeki on yıl içerisinde bir mucize olmadığı sürece bir insanı yetiştirebilecek olgunluğa erişebileceğimi sanmıyorum. Özellikle bu tembellikle çocuğun bakımını başkasına yıkacağım apaçık ortada.

Bu aralar çok düşünüyorum. Düşüncelerimi davranışa döktüğüm anda bile davranışlarım yeni düşünceler yaratıyor ve tam bir sonuca ulaşamıyorum. Mesela dikkate değer bir etkileşime girmediğim bir insan yüzünden kendimi sorgulamaya başladım:

Esas istediğim nedir?

Bir şeyi istediğim de yapabilir miyim?

Bir şeyi yapamama sebebim derinlerde bir yerde onu yeteri kadar arzu etmediğimi bilmemse?

Bu aralar düşüncelerim atom bombası gibi işte. Bir tanesi parlayıveriyor ve diğerlerini harekete geçiriyor, diğerleri daha fazlasını harekete geçiriyor ve geleneksel kafa karışıklığı dönemlerini yaşıyorum. Son zamanlardaki ruh halim için ''mutlu'' kelimesini kullanamam ama bu mutsuz olduğum anlamına da gelmez. Sadece belli bir ruh hali oluşturmak için gereken zamanı düşüncelerim kaplıyor. Çok fazla düşünüyorum. Yirmi dört saat yetmiyor.

Sahip olduğum düşünsel özelliklerden birisi de abartılı çağrışımlarımdır. İnsanlarla konuşurken başlangıçtaki meseleden uzaklaşmam için bir kaç çağrışım yetiyor. Hem de ne uzaklaşmak!

Bu aralar Otostopçu serisini yeniden okuyorum ve dördüncü kitap Elveda ve Bütün O Balıklar İçin Teşekkürler'e geldiğimde Fenchurch'ü unuttuğumu farkettim. Bu beni biraz üzdü ama kitabı yeniden okuyunca mutlu oldum. Douglas Adams'ın aşkı anlatmasından daha güzel ne olabilir ki?

Bu sorunun bir sürü cevabı vardır ama bu yazıyı okuduğun süre zarfından bunların varlıkları geçici bir yokluk bulutunda kaybolmuştur.

Mp3 çalarımda radiohead yok bu aralar. Olması gerek aslında ama yok işte, ne bileyim.

Esas sorunum ne mi?
Bilincimi oluşturan parçalar arasında süregelen tartışmalar.

Çevreyi suçlamak kolay ve sık yaptığım bir şey fakat ortada şöyle bir sorun var: Çevrenin uğraşabileceği bir ''ben'' yok. Ben denen kavramı tanımlamakta güçlük çekiyorum hala. Bak mesela How I Met Your Mother'ı çok izlemem ama oradaki Ted karakterinde bir terslik sezerim ki bunu başkaları da farketmiş. Senaristlerin özensizliğinden kaynaklanan bir olmamışlığı vardır. Hani '' bu durumda barney böyle yapar.'' diyebilirsin ama aynı şeyi Ted için söylemek zor. Ondaki mallıktan bende de var, senaristlerle alakalı bir durum olabilir.

Bu aralar otobüse binmiyorum eve dönerken. Oh! Ne de güzel yürüyorum. Kış gelince kısa yoldan gidene değil de dolanan otobüse binip kitap okumayı düşünüyorum.
Şimdi de okusam iyi olur belki ama bu sıcakta otobüsün içinde beklemek istemiyorum.

Ben sokakta kedi gördüm mü öyle canım, cicim falan demem, ''kediiii kediii!'' diye seslenirim ki çoğunlukla da bakarlar. ''Kedim olunca adını kedi koyacağım'' dememi beklemeyin.

**Şu maps denen şarkı var ya.ha evet evet o kısım:

Wait!! They don't love you like I love you.

valla bak, sahiden. Bunu içinden söylemek de bir boka yaramıyor yalnız. Sen sadece mırıldanlığınla kalıyorsun, hepsi bu.

Bir de okul denen mekanın bende yarattığı çağrışımlar çeşitleniyor.
Bazıları iyi bazıları kötü ama ortada bir gelişme olduğunu reddedemem.
ben de gelişmeye çalışıyorum işte.**

Gelişmek yerine değişmek desek daha doğru olur.

bazen çok garip bir ruh halinde oluyorum ve ne dinleyeceğimi bilemiyorum.

-Hangi albüm?

-Hangi sanatçı?

-Hangi tür?

Öyle mal gibi kalıveriyorum işte.

Bu yazımda da geniş bir zaman içinde aklıma gelip de not aldıklarımı düzenlemeye çalıştım, sonraki yazı daha kısa bir zaman dilimini daha düzenli bir şekilde anlatacaktır.

dipnot:**...** arasındaki kısımlar dikkate değer bir etkileşime girmediğim bir insanla alakalı gibi biraz.

she looks too pretty, try to catch her.

2009-09-16T22:07:00.006+03:00

önceki bir yazımda belirttiğim ''eğer bir şeyi hayal edersem onun gerçekleşmesini engellemiş olurum'' durumuna zerre kadar inanmıyorum artık. eğer bu talih, şans vs işlerine bakan birisi okuyorsa bunu hiç de umrumda değil. hayalimi de kurarım, gerçekleşsin diye de çabalarım.

umut var biraz hatta gülümseme bile var işte.

bir de boktan bir yazı yazdığım anlaşılmasın diye şöyle bir klip ekledim.

param name="wmode" value="opaque" />param name="menu" value="false" />

*:başlık tıptaki milyonlarca kolay hatırlatma cümlelerinden birisidir. baş harflerine bakınca akla karpal kemikler gelir:scaphoideum-lunatum-triquetrum-pisiforme, trapezium-trapezoideum-capitatum-hamatum.

Ólafur Arnalds – 3055

2009-09-15T20:43:00.003+03:00

ilginç bir insandır Ólaf. bu klibinden haberim yoktu. izledim ve çok beğendim. bu sefer eklemek için çok kasmadım ama izlenirse iyi olur.

ya bir de bu izlandalılar ne biçin insanlardır?!

42

2009-09-09T23:20:00.006+03:00

şimdi sana birisinden bahsetmek istiyorum ya da birilerinden. bu anlattığım özellikler tek bir kişiye de ait olabilir bir çok kişiye de ve bu durum herhangi bir şeyi değiştirmez. bu kişinin veya kişilerin gerçek ismi kullanılmayacaktır. takma bir isim de vermiyorum. sen bilmezsin ama böyle hareketler çok risklidir: bir gün birisine takma bir isim verip onu anlatırsın ve birden anlattığın özelliklere sahip ve o takma ismi gerçek ismi olarak benimseyip sevmiş birisi kapına dayanır.

benim başıma böyle bir şey gelmedi, başına böyle bir şey gelen birisini de duymadım ama var olma ihtimali sonsuzda bire yakın olan bir kişiye ufak ihtimallerden bahsedemezsiniz.

en başta büyük bir yanılgıya son vermek istiyorum. bir hikayeyi anlatmak için hikayedeki kişi olmak, hikayedeki kişiyle arkadaş olmak, hikayedeki kişi hakkında bilgi sahibi olmak hatta hikayeyi hayal etmek gerekmez. hikaye yazılır ve bu yeterlidir.
işte bu yüzden bu hikaye ile hiçbir bağlantım yoktur.

bu kişi sanılanın aksine utangaç birisi değildi. sadece yöntemleri farklıydı. bir kızdan gerçekten hoşlandığında zamanı durdurur ve onun dudağına bir öpücük kondururdu. daha sonra evrenin düzeni bozulmasın diye eski konumuna geçer ve zamanın akmasına izin verirdi. yine aynı sebepten bu olaydan kimseye bahsetmez hatta kendisi bile unuturdu bunu. gel gör ki evren bu olaydan en azından bir-iki kişinin haberdar olmasını isterdi ve bu yüzden kız ve oğlan bunu hatırlardı, hiç farkında olmasa da. utangaç sanılmasının sebebi buydu işte, sıranın karşıda olduğunu düşünür ve ilk öpücüğü onlardan beklerdi.

...

mesela bir yazar varmış. adam sadece iki şey yaparmış: yazmak ve yarattığı karakterleri taklit etmek. insan kendi yarattığı karakterlere imrenir mi? oluyor işte.

...

freud'un ilginç fikirleri vardır ama rüyalar konusunda pek fazla bilgisi yoktur. özellikle ''bilinçsiz yönetmenlik'' kurumuna dair hiç bir şey bilmez. bu kurumda kişiler farkında olmadan başka insanların rüyalarını yaratırlar. şimdi psikologlar, psikiyatristler ayaklanmasın ''bilinçaltı, bellek, höt höt!'' diye. işler her zaman öyle yürümüyor. rüya görmeyen bir grup talihsiz kişidir başkalarının rüyalarını yaratanlar. gerçek yönetmenler de olduğu gibi onların da bazı temel özellikleri olur hatta bazıları hitchcock'tan aldıkları ilhamla yarattıkları rüyalarda yer alırlar.

...

bir ara aklıma gelip de not defterime yazdıklarımı buraya aktarmaya çalıştım. aralarında bir bütünlük kurmaya çalışsam da pek başarılı olamadım fakat yorgun olduğumdan çok uğraşmak istemiyorum. neden yorgun olduğuma gelince: okul başladı!
ayrıca bunları yazarken üzerimde mutsuz bir ağırlık var. sebebi daha sonra açıklanır, umarım.

bu arada bence soru şu:

buraya yazılan soru evrenin ve zamanın sürekliliğini korumak adına galaksinin psikiyatristleri tarafından silinmiştir. soru bulununca psikiyatristlerin işsiz kalacak olmasının konuyla hiçbir alakası yoktur.

öhhöm!

2009-08-18T04:45:00.005+03:00

buraya yazabileceğim bir sürü olay geçti başımdan ama yazmadım. canım hiç yazmak istemedi. onlardan bahsetmekle uğraşmadan bir kaç şey söylemek istiyorum.

eğer yaşlandığımda muhtaç duruma düşersem bir yolunu bulup öldürürüm kendimi, nasılsa benim için farketmez ama başkalarına yük olmak istemiyorum. işte bu yüzden yaşlandığımda sağlıklı olmak istiyorum, olabildiği kadar. sporla aramdaki kırgınlığa bir son verip odtü'ye gidiyordum arkadaşlarla ama ramazan başlayınca ara vermek zorunda kaldık.

bazı şeylerin farklı olmasını isterdim demek istiyorum ama bir boka yaramayacağını biliyorum. bu tür şeylere takılmanın anlamsız olduğunu da biliyorum ama takılmadan da edemiyorum.

bir de lush'ın split diye bir albümü var. dinlensin işte, çok güzel.

hani şu eski seni bulsan ne derdin geyiği var ya:
ben uzaktan izlerdim sadece, biraz zorlanırdım belki ama dokunmama taraftarıyım. küçük çocuklar sobaya dokunmak için can atarlar ama uyarılmaları hiçbir işe yaramaz ta ki dokunana kadar.

ha bir de ilerde benim de bir çocuğum olabilir. şu anda onu benim olmak isteyip de olamadığım şey yapma arzusundayım. bunun bencilce olduğunu bile bile. zamanla bu isteğin kaybolacağını umuyorum.

yazdıklarımı pek beğenmiyorum bu aralar. özellikle de böyle karmakarışık olunca ama bir kaç güzel fikir geldi aklıma. aslında hep geliyor da bu sefer bir yerlere not etmeyi akıl ettim. heyecan yap diye önceden söyledim. bloga ilk başladığımdaki hitap şekline de devam etme kararı aldım çünkü bu blogu ileride okumak için yazıyorum.

n'aber abi?

bu yazımda bir sürü imla hatası falan olabilir. hiç sallamadım valla.

adı anılmayan ölüler

2009-07-14T20:52:00.005+03:00

ya millet blogunda ''şöyle de bir grup keşfettim'', ''böyle bir film izledim'', ''bakın çok egzantirik bir kitap okudum'' tarzı şeyler yazıyor.ben de kıskanıyorum onları.böyle her gün ayrı bir grup, ayrı bir film vs tanıtayım istiyorum ama içimden gelmiyor.hödük gibi ''bunu izledim, beğendim.'' ''bu adamlar iyi müzik yapıyor, dinleyin'' demek de istemiyorum. bu aralar evden çıkmadığım için bir kaç film izledim, kitap okudum , yeni yeni müzikler dinledim...bunları yaptım da pek paylaşasım yok.ben böyleyimdir işte.havamda olmadım mı bok gibi bir herif oluyorum.
ama bak havamda oldum mu iyi oluyorum, harbiden.mesela yeni öğrendiğim şeyleri anlatmayı seviyorum.yeni bir şey öğrendiğimde ''aha bunu x'e anlatayım'' diye seviniyorum.belki sevinmiyorumdur,belki egoist ve gösteriş budalasıyım,belki bunları söylerken bile kendimi masum göstermeye çalışıyorum.insanın kendine güveni olmayınca böyle uzayıp gidiyor bu tartışmalar.

geçen persepolis'in kitabını/çizgi romanını okudum,daha önce filmini izlemiştim zaten.kitaptaki bir kısım beni bir düşünceye sevketti:

iran'a hava saldırısı yapılıyordu.marjane'ın mahallesi de bundan nasibini alıyordu.yahudi komşularının evinin yıkıldığını görüyordu ve annesi ''evde değillerdir,işe gitmişlerdir'' diyerek marjane'ı teselli ediyordu.marjane ikna olmuşken birden cumartesi'nin içinde olduğunu hatırlıyor...yani şabat.yahudiler bugünde çalışmazlar sadece dinlenirlermiş.

işte bu kısmı okuyunca okuldaki din kültürü ve ahlak bilgisi dersi geldi aklıma.ne kadar kısıtlı anlatılmış diğer dinler ve hatta mezhepler.biz hep çok kültürlü olmamızla övünürüz ama giderek tek tip insanlardan oluşan renksiz bir ülke oluyor buralar.ben isterdim ki musevi ve hıristiyan arkadaşlarım da olsun,onların bayramlarını kutlayayım.ama olmuyor işte.

neyse, şimdi ben ilginç bir şey anlatıp yatayım:

aborjinler'in geleneklerine göre bir insanın ismi ölümünden sonra telaffuz edilmezmiş.aynı ismi taşıyan bir başkası varsa ona ''malum kişi'' anlamına gelen gurmanu şeklinde seslenilirmiş.

dünya'nın bu kadar büyük ve renkli olması bir yandan güzel bir şey,bir yandan da kötü.özellikle benim gibi vaktini boşa harcayan bir insansan...

tatil de ne?

2009-07-01T22:58:00.005+03:00

yine ankara sınırları dışına çıkıyorum.yarın sabah yola çıkılacak.pazar akşamı falan da ankara'ya geri dönüş yolunda olurum.giderken yanımda götürdüklerimin envanterini çıkarayım:

-bir adet kitap
-bir adet mp3 çalar
-bir adet not defteri ve beraberindeki rotring+uç+silgi üçlüsü
-çeşitli giyim eşyaları
-gereğinden fazla uzamış saç ve sakal
-gereğinden fazla üzerinde düşünülen sorunlar

bu arada insanlara karşı güvenimi kaybetmemeye çalışıyorum bu aralar.öylesine bahsedeyim istedim.
ankara tavır alırsa alsın ama ben buraya bir kış resmi ekledim.hepsi bu kadar.

eski, güzel gülümseme

2009-06-22T01:27:00.004+03:00

büyük bir gülümseme fırlattım karşımdaki aynaya ''çatlar,parçalanır da buradan kurtulurum'' diye fakat savunması sağlamdır bu meretlerin.kendi yüzümde hissetim o sıcakl...hayır,bana hiç de sıcak gelmiyor bu.insanların bana olan tepkilerini anlamıyorum.babamın bana anlattığı insanlar böyle değildi.o şarkıları yapanlar,o kitapları yazanlar,o filmleri çekenler bu insanlar değildi.bütün bunların başlangıcını görmedim ama bazı hikayeler duymuştum:

önce ufak saldırılar olmuş.insanlar korkmuş ve korktukça saldırganlaşmış.bir hafta bile geçmeden her şey başlamış ve bitmiş.önce kim başlattı ya da bütün bunların sebebi neydi kimse bilmiyor.hem bilseler ne farkeder.bütün bu acı ve yıkım haklı gösterilebilir mi?
kötü olan yıkılan binalar ya da ölen insanlar değil.kaybedilen ve asla geri getirilemeyecek şeyler var.ardında sadece içi boş kelimeler bırakıp yokluğa karıştı hayatı yaşanılır kılanlar.

ve şimdi...

burada,eski ve tozlu bir aynanın karşısındayım.hani filmlerde kadının makyaj yaparken kocasıyla tartıştığı aynalardan.sanırım ne demek istediğimi anladınız.yalnız önündeki makyaj malzemelerini canlandırdıysanız kafanızda,hemen silin!
böyle şeylere ihtiyacım yok çünkü.benimki doğuştan gelen bir yetenek,allanıp pullanması gerekmeyen.ne diyordum?evet,bir aynanın karşısındayım ve uzaklardan heyecanlı bir bekleyişin sesini duyuyorum.kim bilir kaçıncı duyuşum bu.hiç değişmedi bu ses.hala ''görmeyen'' hatta tekrar ''görmek'' isteyen insanlar var.neyse,onları daha fazla bekletmesem iyi olur.

kirli ve yorgun odamdan çıkıyorum.bazı tanıdık yüzlerle karşılaşıyorum yürürken.onların yeteneğimi görmelerini sağlıyorum.her zamanki gibi onlar da beni taklit etmeye çalışıyorlar fakat bir türlü yapamıyorlar.tıpkı birazdan seyircilerin yeteneğimi gördüklerinde yapacakları gibi.benim için bu kadar kolay olan bir şeyin başkaları için imkansız olmasını kabullenemiyorum.

diyorlar ki:kaybettiğimiz ve unuttuğumuz her şeyin tek temsilcisi benmişim.geleceğe umutla bakabilmemizi sağlayan benmişim.hah,palavra.

seyircilerin sesi giderek artarken bunları düşünüp gülümsüyorum.kalabalığın sıcaklığı salona yaklaştıkça artıyor.hani insanların varlığını görmeden,duymadan da algılamayı sağlayan sıcaklık vardır ya.işte bu sıcaklıktan bahsediyorum.

gülümsememin yüzümde kaybolmasını engelleyip seyircilerin arasından geçiyorum yavaşça.başlangıçta herkes sahneye bakıyor,sonra bir çocuk uzaktan beni gösteriyor:''işte orada!gerçekten yapabiliyormuş!''bütün gözler bana dönüyor ve sahnenin ışıkları da gözlerimin içini dolduruyor.gözlerim ışığa alışana kadar seyircileri göremiyorum.bütün gözlerin bana baktığını ve insanların beni taklit etmeye çalıştıklarını hissedebiliyorum.uzaktan bir çocuk bana doğru koşmaya başlıyor.bir an için heyecanlanıyorum,''bir çocuk bunu başarabilir.'' diye düşünüp umutlanıyorum.yanıma geliyor çocuk ve suratımı inceliyor fakat beni taklit etmeye çalışmıyor bile.diğerleri gibi ifadesiz yüzüyle bana bakıyor ve yüzüme dokunuyor,elleri buz gibi.
derinlerde bir şeyler bulmayı umarak çocuğun gözlerine bakıyorum.hiç bir şey yok bu gözlerde.sadece derin bir karanlık ve bu karanlıktan yansıyan yüzüm:üzerinde kocaman bir gülümsemeyle.

işte,benim yeteneğim bu
ben gülerim hatta yeterince seyirci varsa kahkaha bile atarım fakat...

fakat 13 milyar insanla dolu bu koca gezegende gülme yeteneğine sahip tek insan olmak ne kadar acı bilemezsiniz.mutluluğunu ifade edebilen fakat karamsarlıktan başka bir şeye sahip olmayan birisi olmak nasıldır,bilemezsiniz.

girizgah

2009-06-21T02:35:00.005+03:00

aziz olma kılavuzu'nu bulduğum yere tekrar gittim dün.sebebini bilmiyorum.yalnız kalmak için,kafa dağıtmak için,bir şeyler bulmak için ya da sadece nefes almak için.

-insan bazen sadece nefes almak isteyebilir.
-insan bazen nefes almamayı da tercih edebilir.
-insan...neyse ben sana bir şey demiyorum artık.

bilindiği gibi karanlık bir yerdir orası.isimlendirilmesine gerek duyulmayacak kadar da ıssız.bu sıfatlar en başta kulağa kötü gelebilir fakat böyle yerlere ihtiyaç duyulan zamanlar da vardır.neyse lafı fazla uzatmadan esas meseleye geleyim.bu yerde biraz dolaştım belki yeni bir şeyler bulurum diye fakat kısa bir süre sonra yoruldum ve uyudum.hayatımda gördüğüm en ilginç rüyalardan birini gördüm uykumda.

rüyam o kontrol edilebilenlerden değildi,benim için hazırlanan bir anı yaşadığım rüyalardandı.başkası olduğum bir rüya.bir şeylerin olduğu ve benim sadece izlediğim bir rüyaydı.bir hikayeyi yaşadığım,zamanı ve mekanı belirsiz bir rüyaydı.

-e yeter bu kadar tanım,anlat artık!
-yarını beklemen gerek,şimdi zamanı değil.

''aleinn á ný''

iLiKETRAiNS - Terra Nova

2009-06-07T14:40:00.009+03:00

gençler güzel bir klip çekmiş:antarktika,stop motion,robert falcon scott falan var.
eklemek için baya kastım,izlensin lütfen.

arka koltuktaki huzur

2009-06-06T02:16:00.001+03:00

bu şehirde anıları yaşatmıyorlar abi.sürekli bir yerler yıkılıp yerine başka binalar inşa ediliyor.hep değişiyor bu şehir,unutkanlığımın bir sebebi de bu sanırım. habire estetik yaptırıp da tipi kayan michael jackson gibi oldu şehir.
ankara sakinleri olarak şantiye ortamındayız ve pek de sakin değiliz aslında.mesela şu an oturduğum evin yerinde pazar vardı 3-4 sene önce. şimdi bizim oturduğumuz koca koca binalar yükseliyor.ev deyince aklıma geldi de:eski odam daha güzeldi be.eski odamda pencereden bakınca batıkent'in sınırları gözükürdü.uzakta görünen tepelerdi bu sınır.o tepelerin ardını özlüyorum,hiç görmesem de.oraları görebilme olasılığını özlüyorum.tepelerle bizim evin arasında da geniş bir karanlık vardı,benim dünyamın sınır çizgileriydi onlar fakat sonra mantar gibi apartmanlar dikildi bir anda.

-hop,alo?!batıkent burası, batıkent!! müstakil ev yapsanıza be!!

apartmanların ışıkları yanıp da karanlık yok olmadığı zamanlarda yıldızları daha iyi görebilirdim.ay'dan kopup gelen ışınlar penceremden içeri girerdi dolunay olduğunda.şimdi odamdan dışarı baktığımda park etmiş arabalar görüyorum sadece.pencereden içeriye de sokak lambasının ışıkları giriyor.zaten bu aralar eski eve yeniden taşınma meselesi konuşulur oldu ev ahalisi arasında.

çocukluğumun bir kısmı da gölbaşı'nda kaldı,küçükken oradaki lojmanda otururduk.aslında şehirden uzak olması iyi.gömülü bir hazine gibi saklı kalsın orada.

-hmmm,ilerde bir gün gitsem oraya.''ben çocukken burada koşardım.'',burada legolarımı kaybetmiştim.'',''tam şurada dişim kırılmıştı.'' desem n'olur acaba?
-en iyisi hiç bulaşmamak bence.

umarım ilerde bir gün zamanımı kullanmayı öğrenebilirim.bu konudaki beceriksizliğim boyutsuz,günlerimi de harcıyorum yıllarımı da.bir de yanlış zamanda doğmuşum gibi hissediyorum.30 sene evvel ya da 30 sene sonra doğsam daha iyi olurmuş.bu biraz da içinde bulunduğum çağdan kaynaklanan bir şey.sonuçta bu bir geçiş çağı.eskiyle bağları koparmanın acısını yaşarken geleceğe ulaşmanın heyecanı da cezbediyor insanları.

son olarak bir şey söylemek istiyorum:

alice ölmesin,harbiden çok fena oluyorum.lütfen.

çocuklar ve tüylü vahşi yaratıklar

2009-05-15T20:21:00.009+03:00

sıcak!sıcak!!sıcak!!!

pofff!!

bugün eve nasıl döndüğümü hatırlamıyorum.sosyal tesisten çıktığım anda sıcağı hissetim.durağa yürüyene kadar piştim.metroda serinlerim derken klimanın çalışmadığını anlayıp daha da bunaldım.sıcak bastırdıkça ben de bulunduğum yerden zihnen kaçmaya çalıştım.dinlediğim şarkının içine saklandım sonra:

somethin' filled up
my heart with nothin'
someone told me not to cry

arcade fire'dan wake up.bu şarkı bende vardı fakat hiç dinlememiştim.where the wild things are'ın fragmanında dinledikten sonra arcade fire dinlemeye başladım ve baya sevdim.film aralık'ta gösterime girecek.fragmanını izlediğimde çok fena oldum,''bu kitabı daha önce okumalıydım.'' dedim kendi kendime.bir de içinde çocuk ve hayal kavramı olan filmler etkiliyor beni.yönetmeni de spike jonze imiş,hani being john malkovich'i yöneten adam.

metroda aklımdan bunlar geçerken bir ağlama sesi duydum.vagonun öbür ucunda bir bebek ağlıyordu ve herkes ona bakıyordu.''niye bu kadar şaşırıyorsunuz?!!hiç mi ağlayan bebek görmediniz?!!'' demek istedim.arkamdaki yaşlı kadın bu düşüncemi duymuş gibi cık-cıkladı ve yine içimden bağırdım suratına ''hayata verebileceğin en büyük tepki bu işte:cık cık!''

sonra çocuklar ve hayallerine geri döndüm zihnimde.çocuklar hep garip hayaller kurar.bazıları tüylü dev yaratıkları hayal eder,bazıları masal anlatan seyyahları,bazıları..acaba tanrı bir hayali çok beğenirse onu gerçeklikle ödüllendirir mi?yoksa hayali güzel yapan gerçek olmaması mı?ben başka bir evrende de olsa hayallerimizin gerçek olduğuna inanıyorum.şu anda yaşadığımız evren de bir çocuğun hayaliydi ve başka evrenleri yaratırken bizden fikir aşırıyor tanrı.

bunları ostim-batıkent durakları arasında giderken cep telefonuma not ettim.metronun o kısmı baya bereketlidir ama batıkent'e hemen geliverir metro,aceleyle yazmak zorunda kalırım ve kulağımda şu sesler yankılanır:

children wake up
hold your mistake up
before they turn the summer into dust

ek:buraya bir şeyler yazmak çok rahatlattı beni.

see you space cowboy

2009-05-12T20:25:00.009+03:00

bir sürü şey planlandı yazmak için.bir tane öyküm bile var ama yazasım gelmiyor.içtiğim kahveden mi yoksa havalardan mı bilmiyorum,içimde bir sıkıntı var.
kendimi telefaz evresindeki bir hücre gibi hissediyorum.içimde/çekirdekte bir bölünme var ama dışa/sitoplazmaya yansımamış daha ve her an boğumlanma yapabilir zihnim.
şimdi ''hepimiz maskeler takıyoruz dostum,hepimiz hede,hödö,bohem,mayhem!'' diye olaya girmek istemiyorum ama ben bunu çocukluğumdan beri yapıyorum be.elimde olmadan farklı ortamlarda farklı kişilikler oluşturuyorum kendim için.hani o ''ya aslında evde hep sessizdir,okulda niye böyle anlamıyoruz.'' dedikleri çocuk var ya,o benim.evde konuşayım,okulda susayım diye uğraştım ama olmadı işte.büyüdükçe yeni ortamlarla tanıştım,sanal ya da gerçek, tanıştıkça da farklı adaptasyonlar geliştirdim.bunların arasında ''insanları dinlememek için kulaklık takmak.'' yoktur! bunu yapmamın sebebi bazı şarkıları öyle çat diye durduramamamdır(ilginç bir kelimeymiş bu).

konudan uzaklaştım galiba o yüzden iyice dağıtmak istiyorum.bu aralar anime indirip izliyorum.cowboy bebop bitti ve izledikten sonra bir şeyi iyice anladım:
benim asla gerçekleşmeyecek bir hayalim var.burada kısaca tasvir etmeye çalışayım.
tek kişilik bir uzay gemim olacak!
pilot kabininin önü tamamen camdan olacak ve ben eskilerden bir şarkıyı dinlerken yıldızları,bulutsuları,satürn'ün halkalarını,jüpiter'deki dev fırtınayı izleyeceğim.
bunu yapmalarını torunlarıma vasiyet edeceğim,o derece ciddiyim.

şu anda ankara'dan bile çıkamadığım için bu gezegenler arası düşüm de uzak bana.off,ne biçim bir şehirmiş bu.gitmeyi çok istiyorum ama bırakamıyorum bir türlü.arızalı aşklar gibi bu şehirle olan ilişkim.hem nefret ediyorum hem de seviyorum.gidersem özlemekten korkuyorum sanırım.

ilerde yapabilirsem evimin zeminini uzun tüylü halılarla kaplayacağım.çıplak ayaklarla dolaşmayı seviyorum ama yerler parke olunca kötü oluyor.halı yerine çimlerle kaplı toprak da olur aslında ama fazla zorlamamak gerek.

şimdi buraya saçma hayallerimi yazınca aklıma bir şey daha geldi:
eğer bir şeyi hayal edersem onun gerçekleşmesini engellemiş olduğuma inanırdım bir zamanlar.her durumda olmuyordu,genellikle kafamda bir ''an'' tasarladığımda o gerçekleşmiyordu.bunu erkin'e de anlatmıştım,aynısının ona da olduğunu söylemişti.şimdi gerçekliğini kanıtlamaya çalışmayacağım ama hala kaçınırım ''an''ların hayalini kurmaktan.

haiku?

bulut karardı
fısıldadı toprağa
toprak duymadı

bu yazıyı yazarken habire ''blogger.com ile iletişim kurulamadı.'' yazısı çıkıp sinirimi bozdu.daha uzun yazmadıysam sorumlusu odur.

bir mürekkep lekesi daha

2009-04-20T23:59:00.002+03:00

yazmayı özledim ve sadece bu özlemimi gidermek için yazılacaktır aşağıdakiler.bir şey beklenmemesi ısrarla tavsiye edilir.

**hayat tam bir kaos ve ben kendimi bu kaosa bırakmayı tercih ediyorum.bunun güzel sonuçları oluyor fakat her zaman değil.

**benim bir tane kabusum vardır.her şey normalken konuşmak isterim fakat dişlerim ağzımın için çatırdayarak kırılır,tek bir kelime bile söyleyemem.bu kabustan hep yorgun uyanırım.üstelik bir,iki kere de görmedim bunu.hani beş altı tane devam filmi çekilen korku filmleri gibi,hep aynı şeyi kakalar kafamdaki yönetmen.

**bazen annem-babam bir karar alırlar ve ben buna dahil olmak istemem.kendimi onlarla kavga etmek için hazırlarım,bütün öfkemi biriktiririm,kendi istediklerinin olmasını isteyeceklerini varsayarak dolarım fakat...fakat onlar karşı çıkmazlar.
bu anlarda içine düşülen boşluk kadar kötüsü zor bulunur.

**geçen hafta abim istanbul'a gitmişti bir konferans için.dün geldi ve yanında badem ezmesi de getirmiş.çok lezzetlidir bu.işte böyle farklı ve güzel şeyleri görünce hemen aklıma birisiyle paylaşmak geliyor.çok iyi bir insan olduğumdan değil,sadece öyle yapmak istiyorum.

**zaman kavramıyla ilgili sorunlarım var son günlerde.öyle saatler dakikalar da değil burada bahsettiğim.aylardan,yıllardan yana büyük bir kafa karışıklığım var.gariptir ki bazı şeyleri ahlaki yönden değiştiren tek şey zaman.

not:bu yazı zaman için de değişebilir.

aegrescit medendo

2009-03-07T12:12:00.013+02:00

şimdi:

yanımda arkadaşlarım var.yürüyoruz ve konuşuyorlar.sonra birisi bir şey anlatıyor ve herkes gülüyor.mutluluklarını gülümsemeleriyle paylaşıyorlar.ben o mutluluktan bir parça yakalayıp bir gülümseme yaratıyorum.paylaşmaya çalışıyorum ve ruhumda bir duvara çarpıp yok oluyor.eskiden olsa dağıtıp dururdum bu gülümsemelerden ama bazen yetmiyor.elimdeki üç beş tanenin de böyle yok olması umudu azaltıyor.

sonra:

yalnız yürüyorum ve ayaz içime işliyor.kulaklarımda rastgele çalan şarkılar var ve birden bir tanesi başlıyor.sanki bir dalgıç bu şarkı ve ta derinlerden bir şeyler çıkarıyor.''neyse ki sokak boş,neyse ki atkım ve kapşonum var.''diyorum hıçkırırken.

evde:

saklanmak için en güzel yerlerden birisi de banyodur.duşun altındayken su sesi başka sesleri saklar.gözlerin kızarması yüzünden suçlanabilecek sabun ve şampuan da vardır orada.üstelik kimse rahatsız etmez oradayken.tam anlamıyla yalnız kalınabilir.

odamda:

insan mutluyken ''ne kadar da kolaymış.'' diye düşünür.olağan bir şeymiş gibi gelir.zaman geçer ve bir an gelir,kaybedersin.ne kadar zor olduğunu anlarsın.
ve hatta imkansıza yakın.
belleğin ne kadar garip bir düzeni olduğunu da farkettim.
tek bir kişinin milyonlarca bağlantıyla aklına kök saldığını ve her öğenin beni o kişiye yönlendirdiğini farkettim.
unutmak bile çözüm olamaz çünkü bazı tedaviler hastalıktan daha kötüdür.unutmak için bütün o bağlantılardan da kurtulmak gerekir:kendinden kurtulmak.

ve çırpındıkça ciğerlerine karanlık bir şeyler dolar.bu yüzden kendini akıntıya bırakmak daha iyidir.gözlerin karardıkça derinlerden bir ses gelir ve tatmin olana kadar da susmaz:

''bırakmayın beni burda,
götürün bir yerlere.''

descent

2009-03-05T21:22:00.011+02:00

descent*
noun

de‧scent

[uncountable and countable] formal the process of going down
[≠ ascent]:

---Passengers must fasten their seat belts prior to descent.

bazı kalpler ve yaralar

2009-02-11T21:11:00.008+02:00

bugün edebiyat dersine geciktim ve çantam içeride olduğu için iki ders boyunca dışarıda oyalanmak zorunda kaldım.beklerken kalp yiyen'le biraz konuşmak istedim.normalde suskundur ama bu sefer farklı şeyler oldu.nereden estiğini bilmiyorum ama ondan bir şey istedim önce:

-bana kalplerin üstündeki yaralardan bahsetsene biraz
-ne yarası?biliyorsun ben sanatımda ustayım,asla bir kalbe zarar vermem!
-senden bahsetmiyorum ki.diğer insanların açtığı yaralardan bahsediyorum.
-ne saçmalıyorsun sen?!!göğüs kafesini açmadan bir kalbe nasıl zarar verilebilir?!!
-bunu açıklaması zor ama olur işte.
-benim bile bunu yapmam için göğsü kesmem,kaburgaları kırmam gerekirken onlar nasıl yapabilirler bunu..dur bir dakika!
sen de bunu yapabiliyor musun yoksa?
-eee...büyük bir ihtimalle,evet.
-e o zaman bana hiç ihtiyacın yokmuş.bende olmayan bir güce sahipsin ne de olsa.
-bütün insanlar böyledir,ne yapabilirim ki?!!
-tamam,hepsinin canı cehenneme o zaman.
-iyi tamam,git o zaman.
-dur dur,sakin olmalıyız.belki ben bunu düzeltebilirim.
-nasıl olacak?
-bilmiyorum,sanırım inzivaya çekilmem gerek.kalpler şu hayatta bildiğim yegane şey ve ben onlara zarar verilmesine göz yumamam.bir yolunu bulmam gerek.

buna onun gücü yeter mi bilmiyorum.bizim gücümüz yeter mi onu da bilmiyorum.sadece umut edebiliyorum.

mürekkep lekesi

2009-02-06T00:12:00.007+02:00

uzun zamandır yazmıyorum çünkü kafamdakileri toparlayamıyorum.ben de bununla uğraşmak yerine aklıma gelenleri sıralayayım istedim,buyrun izleyelim

**ben bazı insanlardan çok korkarım.şimdi bunu söyleyince yanlış anlaşılmalar olacaktır ki kastettiğim de ilk akla gelen değil.evet o anlamda korktuklarım da vardır ama ben onlardan bahsetmiyorum.yeni oyuncaklarıyla oynamaktan korkan çocuklar gibi...sevginin kardeşi olan korkudan bahsediyorum ben.neyse korkum bu yazıyı tamamlamamı istemiyor.

**şimdi benim bir yere ev diyebilmem için,oradan uzaklaştığımda onu özlemem için,dışardan geldiğimde rahatladığımı hissetmem için...burada yazılacaklar sonsuza kadar sürer,sonuca gelelim.
ben bir yeri ev olarak benimsediğimi şöyle anlarım:eğer bir mekanda karanlıkta el yordamıyla aradığım şeyi bulabiliyorsam orası artık benim için evdir.bu yüzden böyle malikâneler,saraylar falan ev olamaz benim için.

**şimdi yazacağım şeyi tarif etmem zor o yüzden şu talimatlarıma uyulup gözlenmeli.
bir gözü kapatıp aynaya bakmalı ve gözün burun tarafındaki ucunda bulunan hafif bir açıklık görülmeli.işte bu boşluk yüzünden insan ağladığını gizleyemiyor.''gözlerimi kapatayım,yaşlar içeride kalsın'' diyor ama o açıklıktan yine dışarı çıkıyor yaşlar.
ve aslında bu iyi bir şey.galiba.

**ağlamak güzeldir diye düşünüyorum.ancak bu eylem işteş bir konuma gelirse sonsuza kadar sürecekmiş gibi gelir.sadece tuzlu su değildir onlar.
Bir de çocuk ağlaması kadar kötü bir şey yoktur galiba.bunu düşününce aklıma hep kemal sunal’ın gülen adam filmi gelir.adından da belli olduğu gibi kemal sunal burada doğumundan beri hep gülen bir insanı canlandırmaktadır.filmin sonunda çocuğunun doğumuna ve doğal olarak ağlamasına tanık olur.her şeye gülen o herif birden somurtur ve finalde güneş batarken önünden tekerlekli evini çekerek taşıyan gülen adamı görürüz.aynı anda da kendisini inceleyen genç doktorla konuşmasını duyarız:
-nereye gidiyorsun böyle?
-ben bir sürü acı çekmeme rağmen hep güldüm fakat çocuğum daha doğar doğmaz ağladı.onun ağlamayacağı bir yer bulmaya gidiyorum.

**bazı rüyalar vardır.çok çok çok güzeldir ama gerçek olması mümkün değildir ya da o an içinde bulunduğun şartlar berbatken harika rüyalar görürsün
sonra uyanırsın.duvara çarpar gibi...ağlarsın.nefret ediyorum o rüyalardan.

**doğumdan önce soruyorlar ''bak şimdi bu bu bu var.yaşamak istiyor musun?''
ve evet diyoruz bir sebepten
sonra da o sebebi hatırlamak için ömrümüzü harcıyoruz.
garip

**geçen karanlık bir diyarla,yeşil bir diyarın sınırında dolaşırken kıskançlık ve hayal gücünü el ele gördüm.
sonra?
sonrasını hatırlamıyorum.o öfke bulutlarının sıcaklığı ve havada savrulan kalp parçaları kalmıştı geriye,biraz da pişmanlık.

kan lekesi

2008-12-31T23:50:00.011+02:00

çölde
bir yaratık gördüm, çıplak, vahşi.
çömelmiş oturuyor
yüreğini ellerinde tutuyor
yiyordu.
dedim ki: "tadı güzel mi dostum?"
"acı, acı" diye karşılık verdi,
"ama seviyorum
çünkü acı
ve benim kalbim."

-stephen crane-

bunu bir arkadaşım yolladı birkaç gün önce.şiirin orijinal adı in the desert.kalp yiyen sandığımdan daha eskiye dayanan bir geçmişe sahipmiş.zaten en çok bu özelliğini seviyorum:
benden bağımsız ve beni de bağlamıyor sadece kılavuzluk yapıyor.bir de beklenmedik anlarda ortaya çıkması da güzel bir şey.

-yazasım gelmiyor.
-yeni yıl sendromu mu?
-evet.sonuçta bu bir nevi dünya'nın doğumgünü sayılabilir.şahsen ben dünya'ya baktığımda ''iyi ki doğdun'' diyemiyorum.
biliyor musun?
benim kulaklarım çok keskindir,en uzaktaki ağlamaları ve çığlıkları duyabilirim.
en uzaktaki patlamaları ve havaya saçılan bedenleri görebilecek kadar keskin gözlerim var.
bir kurşun bir çocuğun elindeki silahtan çıkıp da başka bir çocuğun kalbine saplandığında hem silahın titreşimini hem de kalbin acısını hissedebilirim.
-bunları duyan kulaklar çocuk kahkahalarını da duymalı,bütün bunları gören gözler yere değil gökyüzüne bakmalı,bütün bunları söyleyen ağzın biraz da mutluluk şarkıları söylemeli,bütün bun...
-tamam,tamam!bu kadar didaktiklik yeter bence.

böyle darmadağınık yazılar yazmaktan ben de memnun değilim ama elimden gelen bu.kafamda milyonlarca fikir birleşip bir girdap oluşturmuş.ben de bu girdaptan bir düş yakalamaya çalışan bir balıkçıyım.her zaman eve koca koca düşlerle dönemiyorum,elimdeki ufaklarla bir şeyler yapmaya çalışıyorum.
hem bu girdaplar da gerekli aslında.girdap olsun ki büyük düşler yüzeye çıksın.

son olarak söyleyeceğim birkaç şey daha var:
birisine ihtiyacın olduğunda ararsın arkadaşını ve işini gücünü bırakıp sana yardım etmeye çalışır.evet,bu güzel bir şey.
bazen de sen onu aramasan da ihtiyacın olduğu anda hemen ortaya çıkanlar vardır.işte onlar hiç bırakılmaması gereken insanlardır.onlar ki ellerinde olmadan hayatını güzelleştirenlerdir.

...ve onlar ki eninde sonunda istenmeden de olsa kırılacak olanlardır.en çok onların affetmesi koyar insana.

insan kendi hayallerinin katilidir

2008-12-31T00:17:00.002+02:00

bu hayat denen şeye gerçekten kızmaya başladım.sebebinin benimle alakası yok.tamam,bana yaptığı bazı pislikler var ama bu hayat başkalarınn hayallerine de ''dur!'' diyor.

-nereye böyle?
-ya şimdi lise bitti.ben de arkadaşlarımla yurtdışına gitmek istiyorum.
-üzgünüm ama kader çizelgende farklı bir gelecek var.
-ne,nasıl?!!
-burada gördüğüme göre sen istanbul'a gidiyorsun.
-ama benim istediğim okul orada değil ki.
-istediğin okulu bilmiyorum ama kazandığın okulun orada olduğu belli.

şimdi bu kızgınlık durup duruken ortaya çıkmadı.kafama esti okul yıllığına bir göz attım.tanıdıklarımın ve tanımadıklarımın bazı yazılarını falan inceledim.sonuçta büyük bir çoğunluğun hayallerinin gerçekleşmediğini fark ettim.

...ve gerçekten kızdım.

çünkü bu benim ''diğer insanlar hep mutludur.'' inancıma ters düşüyor.

-şanssızlığı bile paylaşmak zor.
-aslıda şanssızlık değil bu.kaderden başka bir günah keçisi bulmalı artık.
-haklısın ama bazen gerçekten de kader suçlu oluyor.
-onu boşver de n'oldu bu kalp yiyen'e?hiç ortalarda görünmüyor.

gerçekten garip bir şekilde ortadan kayboldu kalp yiyen.halbuki tam da onun sevdiği zamanlardayız:ayazda takırdayan dişler,karda kristalleşen kan,daha da hızlı çarpan kalpler,buzdan iğnelere dönüşen gözyaşları...
bunların hepsi buradayken kalp yiyen nerede?

yine planlar kuruyor belki ya da...

en iyisi öbür olasılıktan hiç bahsetmemek.

sonsuz saçmalıklar atlası

2008-12-17T23:30:00.006+02:00

aslında bunu ve bundan sonraki bir kaç yazıyı daha önce yazmam gerekiyordu.yazıları kağıt üzerine falan yazmıştım ancak düzenlemeye üşendim.neyse esas meseleye geçelim:
aziz olma kılavuzu yok oldu.daha doğrusu değişti.onun olması gereken yerde ''sonsuz saçmalıklar atlası'' diye bir şey buldum.içindeki semboller garip hisler çağrıştırdı bana.mesela:

''yakındaki ışık uzaktaki ışıktan daha parlak değildir.''

''kedilerin sözlerini dinleme çünkü senin için konuşmazlar.''

''yerinden sökülen bir organ işlevini sürdürmeye devam edebilir ama artık senin işine yaramaz.''

''ana karakterler yazarlardan korkmalı.yazarlar da ana karakterlerden...okuyucu ise hepsinden...''

''bir kabre on üç melekten fazlası sığamaz.sakın on dördüncü olma.''

kitabın bir anda değişmesine anlam veremedim önce fakat şu kısım gözüme çarpınca bir şeyler uyanmaya başladı:

''ihtiyaç duyduklarına muhtaç olma.''

''bir kitap bir çocuğu,yeniyetmeyi,yaşlıyı değiştirebilir ama bir insanı ancak başkası değiştirebilir.''

bunlar benim bu kitap sayesinde hissettiklerimdi ve başka ruhlarda farklı çağrışımlar oldu:

"hayatta bir şeyi eksik ya da kötü yapmanın, hiç yapmamandan daha iyi olduğu anlar vardır. "

"yetişkinlik çağında bir romandan etkilenmeyi 'ergenlik' olarak gören kimselerle fazla yakın olma. seni incitebilirler."

"karanlığın ortasındayken düşündüğünde, seni gülümsetebilen tek bir şey dahi varsa hala umut var demektir."

"hayatı sadece iyi ya da kötü, güzel ya da çirkin, sıcak ya da soğuk, gece ya da gündüz olarak algılamaya başladığında tehlike çanları çalıyor demektir. ara renkleri nerde kaybettiğini bulman gerekir."

"seni mutlu eden her şeyin ardından içinde tarifsiz kocaman bir boşluk beliriyorsa, ömür boyu peşini bırakmayacak o 'farkındalık' haline girmiş bulunuyorsun. geçmiş olsun; artık sen de bilenlerdensin."

"şarkıları hayatına soundtrack yapmak alışkanlık haline geldiyse, gittikçe kendi hayatına uzaktan bakmaya başlarsın. bunu avantaja ya da dezavantaja dönüştürmek tamamen sana bağlı."

-sanırım ismini sonuna kadar hak eden bir kitap bu.
-bunu iyi anlamda mı söyledin,kötü anlamda mı?
-offf!!her lafta da bir art niyet arama artık!
-peki,denerim
-bu arada şimdi farkettim de değişen kitap değil,biziz.
-olabilir.

bir de şöyle bir şey var:

'''...and it feels like I'm flying above you
Dream that I'm dying to find the truth
Seems like you're trying to bring me down
Back down to earth,back down to earth...''

her zaman başım göğe çarpmadan ayağımdan tutulması dileğiyle...

aziz olma kılavuzu

2008-12-03T20:38:00.005+02:00

yine arayı çok açmışım.8 kasım'dan 2 aralık'a kadar bir şey yazmamam kötü olmuş.''şimdi harika bir yazıyla dönüş yapıyorum'' demek isterdim ama pek matah bir şey beklenmesin.tamam,belki güzel bir şey yazarım ama içimde heves yok.
arada sırada ortaya çıkan yok olma isteğim yine kendini gösterdi.bir süreliğine hayat duruversin,uzayın bir pause tuşu olsa da bassam.neyse bunlar geçici karamsarlıklar,şimdi esas hikayeye gelelim:
ben bu karamsar ruh halindeyken yine bazı karanlık mekanlara uğradım ve onlardan birinde bir kitap buldum.garip bir kitap bu.öncelikle harfler yok,semboller var.kitabı bulduğumda biraz göz attım ama hiçbir şey anlamadım.yine de onu yanıma almam gerektiğini düşündüm ve çantama atıverdim.sonra bir gün beklemediğim bir anda kitabı hissetmeye başladım.bu garip kitapta semboller kelimeleri değil de hisleri çağrıştırıyordu.ilk önce başlığı farkettim:aziz olma kılavuzu.tabi tam olarak bu değildir ama bana çağrıştırdığı buydu.sonra içeriğine baktım çeşitli öğütler vardı.tabi bu kitabın yazım yönteminden dolayı her zaman farklı anlamlar algıladım bu öğütlerden.ruh halim,havanın durumu,güneş'in ay'ın konumu vs.hepsinden etkilenen bir anlam vardı sembollerde.şimdi aklıma gelen bazı öğütleri yazayım:

''kafandaki şeytanları duymamazlıktan gelmemelisin çünkü onlar da bazen doğruyu söyler.yine de dikkat etmelisin:her zaman senin sesin en yüksek olmalı.senin gitmeyi istediğin yol senin için doğru olandır.''

''tanrı senden hep adil olmanı ister çünkü O hiç de adil değildir.''

bir kaç tane daha vardı bunlardan ama kaybolmuş yazdığım not kağıtları.belki ihtiyacı olan birisini bulmaları gerekmiştir.belki de sadece benim gibi var olmaktan sıkılmışlardır.

-bıkkınlık alışkanlığa dönüşmemeli bence.
-her önüne gelen konuşmamalı bence.
-o da senin fikrin tabi.

gereksiz açıklama:burada yazılanlar doğal olarak hayal ürünüdür ama var olmak da pek matah bir şey değildir.

kaç,ış,anlar

2008-11-08T22:21:00.004+02:00

baya uzun zamandır kafamda bir plan var:
bir gün okul,ev vb. bir mekanda böyle bir sürü tanıdık insan(arkadaş,aile vs.)varken ''ben artık gideyim.'' dicem ve mekandan çıkıp gidicem.şehirden,ülkeden...hepsinden uzaklaşıp rastgele bir yerlere gitme planı bu.
bu plandaki en önemli kısım gidilecek yerden ziyade gidilecek zaman.mesela bilbo baggins gibi yaşlanınca olmamalı,holden caulfield kadar da genç olmaz zaten.
zira yaşlanınca
-gitsen kimse iplemez,ipleyecek insan kalmaz.
-hayattaki amaçlarının çoğuna ulaşmış olursun ve gitmenin bir anlamı olmaz.
-ölüm var,rahat bırakmaz.

gençken
-zaten serseri mayın gibisin,gitmek bütün absürtlükler içinde şaşırtıcı olmaz.
-zaman zaten değerli olduğu için giderek harcamak doğru olmaz.
-biraz kolaya kaçmak olur.

bir gün gitme zamanı geldiğinde bunu hissedecekmişim gibime geliyor.''gitme'' fikri zihnimin derinliklerine gömülmüşken bir şarkının sözleri duyulacak uzaktan ve yola koyulcam sanki.

-peki hangi şarkı bu?
-bilmiyorum.bunu gittiğimde öğrenmiş olucam.
-bir olasılık belirteyim mi?
-gerek yok.
-ya ama?!
-sus lan!!!

korkak'tan çeşitlemeli korku'ya

2008-11-07T22:07:00.006+02:00

uzun zamandır yazmıyorum yine.tabii ki bir çok şey oldu ama çok fazla işte,çok.mesela yasemin mori konseri vardı.saat 22.00 sularında mekana alındık ve fakat konser 01.00'de başladı ve fakat!!!
sahnede adını koymakta zorlandığım şeyler gördüm,bu dünyaya ait olmayan şeyler.bu kadarını beklemiyordum sahiden ama muhteşemdi.
neyse bunları geçelim.

-burdan hayata okkalı bir küfür yollamak istiyorum.
-niye lan?!
-özlediğim insanlar var işte.
-çağır o zaman onları.ya da ara işte,ne bileyim?yanlarında bitiver bir anda...
-olmaz,isimlerini bile anmak istemiyorum.
-niye ki?
-sıkıldım artık.yeni isimleri anıp özlemek istiyorum.

yeni isimler...bu istek gerçek olabilir pek tabii fakat korku var:

oysa korku kendi memesini
emerek büyür;
nasıl
burmalı
bu memeyi?
nasıl
kurtulmalı
nasıl nasıl nasıl
korkunun sütü olmaktan?

cevaplar burnunun dibinde olsa da korkunun köpeği ''tembellik'' uzandırmıyor elini,kalbini...buna ''büyümek'' diyenler var ki büyük bile sayılmazlar,çocuklukla da alakaları yoktur.bazıları da adlandırmaktan çekinir bu ''kaçma hissi''ni.bence bu ruhsal bir savunma mekanizması.tinsel immun sistemin bir parçası belki de...

-yani senin hiç suçun yok!sadece doğal bir mekanizma,elinde olmayan bir şey!
-kızıp duruyorsun(ki haklısın) da ne yapmalı be abi?
hadi söyle,ne yapmalı?
-hiçbir fikrim yok.

Bir tüy,
bir telek gibi,
bir güz yaprağı gibi
k o p m a l ı
kuştan, ağaçtan, yeğnilikle, incelerek,
bağırmadan korkudan.

1.000.000 Died To Make This Sound

2008-10-13T20:20:00.008+03:00

aslında akçay'dan dönünce buraya yazcağım bazı şeyler vardı,ordayken not aldığım.üşengeçliğim yazmama engel oldu.bir de yazasım yoktu pek.tatilde yapacak pek bir şey olmadığı için ben de avatar izledim tv'de.daha önce adam gibi izleme fırsatım olmamıştı ve çok sevdim.tatilden dönüşte dvd'sini aldım onu izliyorum.çok keyifli.

keyifli,keyifli olmasına da bazı sorunlar ortaya çıkmaya başladı.içimde giderek büyüyen bir bunalım yumağı var.

''efendim büyüyor.durduramıyoruz''
''lazer güdümlü iyimserlik füzelerini denediniz mi?''
''evet efendim;fakat onlar da mutsuzluk dalgasına kapılıp yok oldular.''
''kalbe yaklaşmasını engellemeliyiz.tepkimeyi durduramayabiliriz.''
''efendim,sistemi geçici olarak kapatmayı öneriyorum''
''sanırım başka bir şansımız yok.kapatın''

---sistem kapatıldı---
parametre:98098098 kod:1432Uæ523a veri:kja93435 seri no:3252

hasar raporu no:13
-sevinç ve coşku devrelerinin hüzün ve mutsuzluk devreleriyle karıştığı gözlemlendi.
-kalbin ufak ama kalıcı hasarlar aldığı tespit edildi.
-bazı duygusal tepkilerdeki hasarlar nedeniyle iletişim bozuklukluğu ortaya çıktı.
-hafızadaki bazı anılar beklenmedik anlarda ortaya çıkmaya başladı.sebebi araştırılıyor.

geri yükleme isteği işleniyor...

istek kabul edildi

---sistem geri yükleniyor---
parametre:98709235 kod:12765@Â36t veri:tw9j308709 seri no:3252

evet,biraz bilim kurgu insanı oldum bu aralar.bugün okulda çok sıkıldım.çıkışta eski arkadaşlarla muhabbet ettim ve yasemin mori konseri için biletleri aldık.sonra bi de dershanenin ödül törenine katıldım lan!söz1'de ilk bindeydim diye plaket verdiler.

bir de hasta oldum galiba:boğazım çok fena.zaten havaların mallığından belliydi bu.sabah götüm başım donuyor,öğlen pişiyorum.bunalım hali hala var ama geçeceğini düşünüyorum.

çünkü bu hafta ayın yirmisindeki komite için çalışmakla zamanım geçecek.başka yazı yok yani.
bit sin
ti lki
şim şek
dil enci
ik. ..

tatil?

2008-09-26T23:11:00.004+03:00

ben bir süre ankara sınırlarında olmayacağım ve tabi buraya yazı falan da yazmam.tatile gittiğim söylenemez çünkü ben ankara'da kalmak istiyorum.bazı mecburiyetler yüzünden yol gözüktü bize.şimdi geri döndüğümde tavır almasın diye kenara ankara'dan bir resim ekleyeyim.bu yazı da burada bitsin.

bu arada okul çok zevkli lan!!!

kalp yiyen'in şarkısı:başlangıç

2008-09-24T21:39:00.004+03:00

beklemediğim bir anda kalp yiyen'den bir tehdit aldım.aslında ''tehdit'' dememeliyim.kalp yiyen'in yöntemleri biraz gariptir ama işe yarar her zaman.biraz da korkuyorum ondan.işte bu yüzden büyük çabalar sonucu auguste'nin öldüğü yere gittim ve uzun aramalar sonucu eski bir günce buldum.şimdi kalp yiyen'in doğum anını anlatan kısmı yazıcam.auguste'nin kim olduğu ileride açıklanacaktır:

''auguste güzel bir rüyanın ardından gelen kabusundan uyandı bir sabah.ters giden bir şeyler vardı.farklı bir şey...
eksik olan bir şey...
ruhunu yokladı ve en ufak bir his parıltısı bulamadı.
ne keder ne sevinç...
öfkenin zayıf bir anısı canlandı aklında ama bu sadece bir anıydı.bir sözcük gibiydi artık.ne olduğunu bilmeden ve hissetmeden sadece hatırladığı bir sözcük.
bir süre düşündükten sonra karar verdi:çürümüş kalbinden kurtulacaktı.işe yaramazdı çünkü.

önce kazağını yırtıp attı üzerinden ve toprağın derinliklerinden onu çağıran bıçağını çıkarmak için kullandı sopasını.o toprağı kazdıkça gök kararmaya başladı.
yine bir kaç yara aldıktan sonra bıçağı buldu ve uzun süredir hatırlamadığı bir sanatı uyguladı bedeninde.
etin ve kemiğin çelikle birleşen tınısıyla çınladı karanlık gece.
canı hiç acımadı ama bir şey oldu:
kalbinde kalan kan son bir gayret yayıldı bedenine ve gözleri o kanla doldu.kan simsiyahtı,gözleri de...
karanlığa rağmen müzik devam etti ve kalbi,yerinde siyah bir boşluk bırakarak ayrıldı bedeninden.
yüreğinin içine gömülü taşları çıkarıp aldı eline.üzerindeki isimler tanıdıktı.torbasına attı taşları.
ve kalbini bir zamanlar vasiyet ettiği gibi bir kediye verdi:
''hangisine verileceğini bilir o''

bıçağını son bir kez göğe kaldırıp ayın çılgın parıltısını gördü ve mırıldandı kalp yiyen'in şarkısını.''

işte hikaye bu.ilişikte auguste'ye ait bir resim vardır.ondan hareketle hikaye biraz daha anlaşılır olabilir.

kalp kalbe,diş dişe

2008-09-23T22:16:00.004+03:00

''mendebur günce''ye benimle ilgili bir şeyler yazılmazsa,
kalbin dişlerimin arasında can çekişecektir.
içinde son bir damla kan kalana kadar...

kalp yiyen

level completed

2008-09-22T21:37:00.002+03:00

hüst'ün son yazısını okudum da bir şey farkettim.tıpkı onun gibi ben de şu anki durumumdan öyle memnunum ki...tam da olmak istediğim yerde,olmak istediğim şey olmak için çabalıyorum.

kısaca hayatımda bir level'ı tamamladım.hatta high score yapmış bile olabilirim.

''bu salakça mutluluk da bonus falan olsa gerek''
''hmmm,mümkündür.''

yağmur ayini

2008-09-22T20:14:00.007+03:00

ben var ya ben,çok tembel bir insanım gerçekten de!!!hem blogun adını ''mendebur günce'' koydum,hem de iki haftadır yazmıyorum.bunun sebebi tam olarak tembellik de olmayabilir.sonuçta ben blog manyağı birisi değilim.''okulun açılmasına kısa bir süre oluşan dayanılmaz sıkıntı''yı atlatmak için böyle bir şey yapmak istedim.okul açılınca pek sallamadım doğal olarak.o zaman ben okulu anlatayım biraz:
öncelikle çok kalabalık.bir sınıfta 200 küsür insanın olması,benim gibi bencil birisinin hiç de hoşuna gitmiyor.''farkedilme katsayısı''nı azaltıyor bu olay.yine de içimde salakça bir mutluluk ve zevk alma var.birisi ağzıma sıçsa ''ooo,farklı bir tat denemek ne de güzelmiş''diyebilirim,o derece.ama okulu gerçekten salak aşıklar gibi seviyorum.öküz gibi çalışmam gerekecek,bir ton bilgiyi ezberlemem gerekecek,hocalara katlanmam gerekecek...ama seviyorum harbiden.

ki daha beyaz önlük olayına da girmedik.

buldum lan!!!
yağmur yüzünden oldu bu.havalar soğuduğu için doğal ortamına salıverilmiş bir hayvanat gibi hopluyorum,zıplıyorum vs.sonuçta ben doğma,büyüme ankara'lıyım ve ankara'nın default havası* gri,bunaltıcı,yağmurlu ve biraz karanlıktır.bir de benim gibi sakatlar bu havalarda mutlu olurlar.biraz da mazoşistlikten galiba.

''eskiden bir çocuk tanırdım.acının onu yücelteceğini sanırdı.''
''belki de yüceltmiştir ve adam olunca da mutlu olmuştur.''
''sanmam.''
''neden?''
''çocuklarınki dışındaki mutluluklar gerçek gelmiyor bana''

...ve çocuklar da artık sokakları terkettiler.arabanın altına topu kaçmayan,ağaçtan düşüp kafasını yarmayan,dizleri hep yara içinde dolaşmayan,vişneye,iğdeye dalmayan,bisiklete binmeyen,oyuncaklarına canlı varlık muamelesi yapmayan..şey çocuk mudur,mudur,mudur?

''küçük adamdır o.yıkanınca çeken kazak gibi.ruhunu öyle bir sıkar ki''

ve tam da şu anda jim morrison kulağıma fısıldıyor ki:

this is the end, my only friend.

this is the end.

*default hava durumu gibi bir tabir kullandığım için kendimi özenti ilan ediyorum.yine de aynı espriyi yaratacak türkçe bir kelime aklıma gelmedi.

üç şart

2008-09-04T20:50:00.004+03:00

bir bina var evimin yakınlarında.görkemli sütunları var.girişinde insan figürleri.
duvarlarında yazılar.çok güçlü ışıklarla aydınlanmış bir avlusu var.insanlar giriyor içine.
bir sürü.duvardaki yazılar çok etkiliyor onları.okuyan giriyor içeriye.
belki bu bina bundan 1000 yıl önce yapılmış olsa ve günümüzde bir arkeolog tarafından bulunsa bir tapınak olduğu söylenirdi ama değil.
burası bir alışveriş mabedi.
ve tek değil,her yerde var.
farklı tanrıların farklı tapınakları.
ne kadar güçlüyse tanrı, mabedi de o kadar büyük oluyor.
yazılar ilahi bir mesaj sanki:''büyük indirim'',''ucuzluk''.insanları ibadete yönlendiriyor.
ve ibadetleri:tüketmek,amaçsızca.başkasını düşünmeden tüketmek.
tanrıyı içinde bulan dervişler gibi.
''enel hak(ben tanrıyım)'' gibi.
trans halindeler.
hiçbir şeyin farkında olmadan, düşünmeden,durmadan tüketmek...
sadece 3 şartı var bu dinin:
al-tüket-at, al-tüket-at, al-tüket-at, al-tüket-at, al-tüket-at, al-tüket-at,
al-tüket-at, al-tüket-at, al-tüket-at, al-tüket-at, al-tüket-at, al-tüket-at...
sonsuza kadar devam etsin.hiç fark etmez.
ve ellerinde kutsal kitapları var:
kredi kartları.
onlarla daha kolaydır ibadet.
inanmak daha kolay olur.üstelik hayatlarınıza da fazla karışmaz bu tanrılar.
sadece istediklerini yapın yeter.
al-tüket-at, al-tüket-at, al-tüket-at, al-tüket-at, al-tüket-at, al-tüket-at...
ve kulları bazen o kadar kaptırırlar ki kendilerini,dışardan görünüşleri korkunç olur.
orada öylece onları izlerken biri seni omzundan tutup alışveriş arabasına atıcakmış gibi hissedersin ,korkarsın.
hiçbir şey durduramaz onları.
en son ne zaman dua ettiler kim bilir?
ama her saniye alışverişteler.
gelecekte alışveriş merkezleri evlerimiz olacak.
zaten şimdiden öyle olmaya başladı.oradaki çocuklara baksanıza.ne kadar da mutlular.
aileleri onları teslim etmiş bu tanrılara.manastıra kendini kapatmış rahipler gibi.hep oradalar.doğumdan ölüme kadar.yakında ölülerimizi de oraya gömeceğiz.
doğumdan ölüme kadar ve sonrası da.
hep orada.yeni tanrılarımızın yanında.

dipnot:işbu yazı iki sene önce falan tarafımdan yazılmıştır ki o zamanlar baya depresif bir ruh hali içersindeydim yazıdan da anlaşılacağı gibi.işin kolayına kaçıp da böyle eskileri andım işte.
''tembel teneke!''
''efendim.''
''git!''
''tamam.''

sakızlı muhallebi

2008-09-03T22:13:00.005+03:00

öhöm öhöm.

valla yazacak bir şeyim yok bugün.
böyle sakızlı muhallebim var ama onu da ben yedim.

hadi dağılın bakalım.

bu arada süper güçler vardır ya hani çizgi filmlerde falan.benim istediğim bir süper güç vardı ve hatta hala var.bir nevi süpersevgili olup da böyle zamanı durdurayım isterdim.
dolu ama hareketsiz sokaklarda aylakça yürümek.

ya da uçayım.yaz yeri kavururken alayım sevdiceğimi bulutların üstünde turlayalım.

süper güçler iyi gerçekten de.ama sakın düşünceleri okumaya falan çalışmayın.
sonuçları iyi olmuyor.öyle işte.

ve son kez söylüyorum ki:
Peter Pan en kral süper kahramandır.bence.

''iyi ki yazacak bir şey yokmuş aklında''
''bunlar da pek kayda değer değildi zaten''
''uyurken birisinin hayaline sarılmak garip değil mi?''
''ne alaka?''
''boşver''

eski öldü,yeni yok

2008-09-02T00:27:00.001+03:00

bugün liseden arkadaşlarla iftar yaptık ve sonra da doğumgünü kutlaması oldu.biraz önce eve geldim.aslında yazacak başka bir şey vardı aklımda ama unuttum.neyseki ilham perileri evcil hayvanlarım oldular da şansıma,gelirken bir ramazan şenliği ile karşılaştım.
evin hemen önünde belediye tarafından yapılan bir şenlikti bu.
''ah nerde o eski ramazanlar?''
''öldü onlar öldü.diriltmeye çalışmayın komik oluyor sadece.''
bu araya giren sesler beni kızdırmaya başladı ama şu ''diriltmeye çalışmayın komik oluyor sadece.'' kısmı gerçekten doğrudur.hatta adını hatırlamadığım bir komedi filmi vardı:iki kafadar tatildeki patronlarının yanına giderler.patronları bir şekilde ölür ancak bizim elemanlar tatili bozmamak için adamı yanlarında canlı gibi dolaştırırlar.
işte bu ''ölü diriltme'' çabaları da bana çok komik geliyor.

çünkü ortada gerçekten büyük bir yanlış anlaşılma var.eski ramazanlar deyince milletin aklına karagöz-hacivat,aşuk-maşuk,meddah vs geliyor.bunlar olunca eski ramazanlar olacak sanıyorlar.halbuki bunlar ramazan için bir nevi süstür sadece.zaman geçtikçe onlar da değişir tabi.ama temelde değişen çok şey var.paylaşma diye bir olay artık yok.

ya bu milletin görüntüye verdiği büyük önem anlatmakla bitmez aslında.

zaten bugün yazacak şeyleri zihnimden ayıklayıp da saçamadım buralara.en kötüsü de bu zaten.beynin içinde bir sürü fikir var fakat çıkmıyor.

bu arada ünlü sanatçıların hep psikolojik sorunları oluyor.sanat galiba insana aykırı bir şey.tıpkı kanatlarımız olmamasına rağmen kuşlara özenmemiz gibi tanrıya özeniyoruz.yaratmak çok değerli bir şey ve karşılığı da büyük oluyor.

yine de bir şey yaratmak çok güzel.tanrıdan bir parça,insana verilmiş.
güzel ve tehlikeli.

''BOOOMMM!!!''
''korktum lan!''
''ya deney yapıyoruz burda''
''ne deneyiymiş o?''
''A.Ş.K. diye bişey.
''açılımı ne ki?''
''akut şuur krampıymış''
''saçmalık''

bu arada anathema'nın hindsight adı altında çıkan bir albümü var.eski şarkıları akustik olarak yorumlamışlar.çok samimi olmuş.dinlenmeli bence.
bu yazıda böyle bir potpori oldu işte.

son olarak bu yazıyı ''gerçekleşmemiş hayaller mezarlığı''ma adıyorum.

inecek var

2008-09-01T21:32:00.007+03:00

bugün kayıt işi vardı di mi?biraz sıkıntılıydı ama geçti.öğrenci numarası tek olanlar sabah,çift olanlar ise öğlen gelecekti.fakat bizim memlekette herkes dahi olduğu için bütün öğrenciler sabah geldi.iki buçuk saat falan sırada bekledim ve gözlem yaptım biraz.
bir kere sıradaki öğrencilerin çoğunda uzay mekiği sendromu vardı.''oha o ne lan?!'' demeden önce hemen açıklama yapayım:
şimdi bir adet öğrenci vardır.kendisi özgüven eksikliğinden dolayı sıranın ilk aşamalarında ailesine ve hatta bilumum akrabasına ihtiyaç duyar.sonra sıranın belirli katmaları geçildikçe bir birey bağlı olduğu öğrenciden ayrılır ve öğrencimiz hedefine başarıyla fakat tek başına varır.

neyse bu kadar bilimsellik yeter.şimdi direk özele giriyorum ve çocukluğumdan kalma bir olayı aktarıyorum buraya:

sanırım daha ortaokula geçmemiştim.klasik gitar kursuna gidiyordumo aralar.bir gün çok yorgun bir şekilde metrodan inip(batıkent'te oturuyorum ben/ankara)meşhur ikarus otobüslerden birine binmiştim.yorgunluktan gitara dayandım ve uyuyakaldım galiba.

sonra bir meleğin sesini duydum:

-iyi misin?

uzun saçlı ve benden çok çok büyük bir dişiydi bunu söyleyen.ben ''yok bir şeyim'' falan demiştim galiba.

ve o günden beri bok varmış gibi beni umursayan kızlara aşık oldum.

''yazık sana''
''öyle deme sana da aşık olurum sonra''
''sen bilirsin''
''hadi bakalım''
''ayrıca yazacak adamakıllı bir şey bulamadığın için iki sıradan konuyu birleştirmen de gözümden kaçmadı''
''yok öyle bir şey''

bu arada söylemeden geçemeyeceğim,doktorluk bir numara meslek be!!!
ayrıca yukarıdaki saçma huyum geçti bir süre önce.
sanırım.

büyüyünce doktor olacak ya da doktor olunca büyüyecek

2008-08-31T23:06:00.004+03:00

bu yazıda hakkımda bazı bilgiler verilecek.bu bilgilerin verilmesinin sebebi biraz ego tatmini biraz da gereklilikten.
şimdi ben bu sene tıp fakültesinde eğitime başlayacak bir insan evladıyım.
hatta yarın kayıt yaptırmam gerek.kayıt için de 12 adet vesikalık fotoğraf gerek.

peki ya bende bunlar var mı?

tabii ki hayır.

bugün saat 20:00 sularında apartopar sakal traşı olundu ve koşturaraktan açık bir fotoğrafçı bulundu.

ve neyse ki resimler çekildi.

her şeyi son anda yapmak gibi kötü bir huyum var işte.

''olsun ben seni böyle de seviyorum''
''ya ama ben seni çok seviyorum''
''ben de seni seviyorum ya işte''
''halbuki ne kadar da çok sevmiştim''
''tamam işte ben de seviyorum''
'' hep böyle oluyor ama''
''eee yeter ama sen de bokunu çıkardın''
''işte gerçek yönünü ortaya çıkardım''
''afferin böyle devam et''

birisi ''büyümek'' mi dedi?
ben almıyım.

''gün''aydın

2008-08-31T17:15:00.002+03:00

bundan önceki yazıda ''gün başlayalı şu kadar dakika olmuş'' gibi bir kısım vardı ya.işte ben o kısım yüzünden bazı saçma ve gereksiz fikirler ürettim.
şimdi gün dediğin ne zaman başlar?
sabah uyanınca başlamaz mı?sonuçta kimse gece tam 12:00 olduğunda ''günaydııın!!!'' diye kapını çalmaz.Gece 12'de de bazı şeyler olur tabii ki.ne bileyim işte.kızlar kabağa oğlanlar tavşana dönüşür mesela.
düşündüm de gün gerçekten 00:00'da başlıyor.
hatta gün bir film gibi.çoğunluk bu filmin başında uyuyor olduğu için de biraz şaşkın oluyor her zaman.başını kaçırdığın bir filmden pek bir şey anlamazsın ne de olsa.
pek keyif de alınmaz o filmden.
tıpkı bu hayatta olduğu gibi.

''o zaman uykusuzluk iyi mi oluyor?''
''ya o da iyi değil aslında''
''uykusuz kalınca hayattan keyif alan görmedim ben.''

evet,hayattan keyif almak pek mümkün değil galiba.neyse biz yine de umudumuzu kaybetmeyelim.

''günaydın''
''ne günaydını be.öğlen oldu öğlen!!!''

bugün bitsin

2008-08-30T10:34:00.000+03:00

daha gün başlayalı on bir dakika olmuş ama ''bugün bitsin'' deme cüretini gösterebiliyorum.
çünkü inanmayacaksın belki ama dünya benim için,ay benim için,geceler ve günler benim için,soğuk benim için...fakat bir şey var ki bu aralar:adına ''yaz'' denen o şirret mevsim.
bu hain mevsime daha ne küfürler ederdim ama öfkelenmesinden korkuyorum.
belki bunların hepsi benim için ama hiç biri benim değil sonuçta...ve dipten gelen sesler:
''yaz kızım''
''yaz evladım''
''yaz böyle miydi be amca?''
''yaz öldürür be yavrum''
''dikkat et yaza''
''yazdan nefret ediyorum''

yazın eskisi gibi olmaması nedendir?
güneş gaza geldi de bir başka hevesle mi ışıyor?
dünya'nın canı sıkıldı da ''ozon mozon uğraşamam'' deyip de saldı mı kendini?

yoksa biz mi yaptık ki bunu?güneş hep öfkeliydi.kızgın bir baba gibi.ve dünya da koruyucu anneydi sanki.
ve biz hain evlatlar hakettik bunu.

ya aslında o kadar da çevreci sayılmam galiba.dünya'yı severim çünkü ondan faydalanırım.hem çevreci dediklerimiz de dünya'yı mı koruyor sanki?
dünya ne dertler atlatmış bilmiyorlar mı?dünya'nın bir derdi yok aslında.onun durumu bir nevi savunma bence.biz ateşlendiğimizde mikropları öldürür ve onlardan kurtuluruz.dünya da bizden kurtulma derdinde,bizse kendimizi kurtarmanın...

''çocuğum dünya'nın derdinden sanane?''
''sen de haklısın tabi''

yine de şunu söylemeden geçemeyeceğim:
bir zamanlar büyük bir kral'ın 12 çocuğu varmış.her birini ayrı ayrı severmiş ancak üç kızını bir türlü sevememiş:
june,
july,
ve
august.

saçmaladığımı farkettim ve bir an düşündüm de en iyisi ''bugün bitsin''.